Η ιστορική έρευνα και ο πρώιμος Χριστιανισμός

Διαβάστε στην ηλεκτρονική έκδοση της Washingtonpost πατώντας εδώ για ένα σπάραγμα παπύρου με κοπτική γραφή. Σε αυτό   υπάρχει η έκφραση "η σύζυγός μου" η οποία καταγράφεται πως ειπώθηκε από τον Ιησού,   Το εύρημα, που προέρχεται από ιδιωτική συλλογή, το εξέτασε η καθηγήτρια του Harvard Karen King που τόνισε την ελληνική προέλευσή του από το 2ο αι μΧ. Ταυτόχρονα οι ειδικοί υπογράμμισαν το γνωστικό του χαρακτήρα. Να τονιστεί εδώ πως εντάσσεται στο γενικότερο γνωστικό κλίμα που έκανε λόγο για συζυγίες, και σε καμία περίπτωση δε μπορεί να θεωρηθεί πως έχει ιστορική βάση. Εντούτοις αναδεικνύει την ανάγκη της επιστημονικής έρευνας των απαρχών του Χριστιανισμού, χάρη στην οποία εμφανίζεται η αλήθεια και απομονώνονται αντιλήψεις ομάδων της Ύστερης αρχαιότητας που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα σύμφωνο με τις αντιλήψεις τους,  χρησιμοποιώντας  φαντασιακές καταγραφές. Λεπτομερή παρουσίαση στην ελληνική γλώσσα θα βρείτε στο Ιστολόγιο Βιβλικών Σπουδών της κας Αικατερίνης Τσαλαμπούνη πατώντας εδώ.

Πάπυροι Οξύρρυγχου: Η αρχή από την προς Ρωμαίους επιστολή

 Η αρχή από την προς Ρωμαίους επιστολή σύμφωνα με τον  CCIX πάπυρο της Οξύρρυγχου. Η καταγραφή έγινε περίπου το 316 μΧ. (πηγή: Grenfell B -Hunt A. (ed with trans and notes), The Oxyrhynchus Papyri, Part II, London 1899) 

Η Αποστολική Σύνοδος των Ιεροσολύμων

H ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Το έτος 48 μ.Χ. ήταν σημαντικό για την μετέπειτα πορεία του χριστιανισμού. Ο Παύλος με το Βαρνάβα είχαν επιστρέψει από την Α΄ Αποστολική περιοδεία (Κύπρος-Μ. Ασία), και διηγήθηκαν στους πιστούς της κοινότητας της Αντιόχειας όσα έκανε ο Θεός μ’ αυτούς, και ότι άνοιξε την πόρτα της πίστης και στους Εθνικούς. Πολλοί χάρηκαν, αλλά κάποιοι που είχαν έρθει από τα Ιεροσόλυμα στην Αντιόχεια, δίδασκαν στους αδερφούς πως πρέπει να περιτμηθούν για να μπορέσουν να σωθούν (Πρ. 14, 27 ∙ Πρ. 15,1). Δημιουργήθηκε μεγάλη ταραχή, και οι δύο Απόστολοι μαζί με άλλους χριστιανούς από την Αντιόχεια πήγαν στα Ιεροσόλυμα για να λύσουν το ζήτημα μαζί με τους άλλους Απόστολους και τους Πρεσβύτερους.

Όπως γίνεται αντιληπτό η υπόθεση σχετίζονταν με το μέλλον της Εκκλησίας. Αν γίνονταν δεκτή η θέση των χριστιανών των Ιεροσολύμων ο χριστιανισμός θα υποβαθμίζονταν, και οι συνέπειες για τη μετέπειτα πορεία του πιθανόν να ήταν  ολέθριες. Αυτό το γνωρίζουν οι Απόστολοι και έτσι συγκαλείται η Αποστολική Σύνοδος στην οποία ήταν καθοριστικός ο ρόλος των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, την μνήμη των οποίων γιορτάζει η Εκκλησία μας αυτές τις ημέρες.

Οι δύο Απόστολοι από την αρχή τονίζουν ότι ο Θεός δε θέλει να φορτωθούν οι χριστιανοί βάρη που είναι περιττά. Ο Παύλος μαζί με το Βαρνάβα αφηγούνται τους σταθμούς της περιοδείας τους και την επιτυχία που είχε το κήρυγμα του ευαγγελίου στους πρώην ειδωλολάτρες. Τότε κάποιοι από την παράταξη των Φαρισαίων που είχαν πιστέψει, έλεγαν ότι πρέπει οι εθνικοί να περιτέμνονται και να τηρούν τις διατάξεις του Μωυσή.

Οι Απόστολοι συζητούν αυτό το σημαντικό θέμα. Λαμβάνει κατόπιν το λόγο ο Πέτρος. Τονίζει ότι ο Θεός που γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, έδωσε σημάδι ότι και οι εθνικοί μπορούν να σωθούν, αφού τους χορηγήθηκε το Άγιο Πνεύμα. Δεν έκανε καμία διάκριση ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες, αλλά καθάρισε με την πίστη τις καρδιές τους. Οπότε δεν πρέπει να φορτωθεί κανένας ζυγός στον τράχηλο των χριστιανών, τον οποίο μάλιστα δε μπόρεσαν να σηκώσουν αυτοί που κατάγονταν από τον Ιουδαϊσμό.

Ύστερα όλοι άκουσαν το Βαρνάβα και τον Παύλο, που διηγούνταν τα θαύματα που έκανε ο Θεός, μέσω αυτών, στους εθνικούς. Ο Ιάκωβος, στη συνέχεια, υπογράμμισε και αυτός να μην επιβαρυνθούν οι εθνικοί που επιστρέφουν στο χριστιανισμό.

Για το θέμα είναι χαρακτηριστικά τα παρακάτω που επισημαίνει ο ιερός Χρυσόστομος: «Όρα», λέει, «πως δείκνυσι τον Θεόν δι’ αυτού φθεγγόμενον, και ουδέν ανθρώπινον. Και ο καρδιογνώστης Θεός εμαρτύρησεν αυτοίς.  Επί την πνευματικήν ανάγει μαρτυρίαν αυτούς. Δους αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, καθώς και ημίν. Όρα πως πανταχού εξισοί τα έθνη. Και ουδέν διέκρινε μεταξύ ημών τε και αυτών, τη πίστει καθαρίσας τας καρδίας αυτών. Από της πίστεως μόνης, φησί, των αυτών έτυχον. Κακείνων ταύτα εντρεπτικά∙ μάλλον δε εκείνους διδάξαι δύναται, ότι πίστεως δει μόνης, και ουκ έργων ουδέ περιτομής. Ου γαρ δη υπέρ των εθνών απολογούμενοι ταύτα λέγουσι μόνον, αλλά κακείνους παιδεύοντες αποστήναι του νόμου. Αλλά τέως ούπω λέγουσι τούτο. Νυν ουν τι πειράζετε τον Θεόν επιθείναι ζυγόν επί τον τράχηλον των μαθητών ον ούτε οι πατέρες ημών, ούτε ημείς ισχύσαμεν βαστάσαι. Αλλά δια της χάριτος του Κυρίου Ιησού πιστεύομεν σωθήναι, καθ’ ον τρόπον κακείνοι» ( Εις τας Πράξεις των Αποστόλων, Ομιλία ΛΔ, 60,235).

Ο σχολιασμός του Ιωάννη Χρυσοστόμου τονίζει ότι ο Θεός έδωσε το Άγιο Πνεύμα και στους ειδωλολάτρες που μεταστράφηκαν στο χριστιανισμό. Για το Θεό όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Δεν γίνεται καμία διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους, και όλοι σώζονται με τη χάρη του Κυρίου Ιησού.

Το συμπέρασμα που βγαίνει λοιπόν από τους λόγους των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αποστολική Σύνοδο και από την ανάλυση του ιερού Χρυσοστόμου είναι πως μέσα στην εκκλησία δεν υπάρχουν διακρίσεις και όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι για το Θεό. Επομένως δε χρειάζονταν τα πρόσθετα βάρη στους ώμους των εθνικών που γίνονταν χριστιανοί.

Η Αποστολική Σύνοδος, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, πήρε την απόφαση να μην επιβληθεί στους χριστιανούς τίποτα περιττό. Αρχίζει κατόπιν η Δεύτερη Αποστολική περιοδεία του Παύλου (49-52). Συνοδοί του είναι ο Σίλας, ο Τιμόθεος και ο Λουκάς. Στη διάρκειά της επισκέπτονται την Ελλάδα, και έτσι ο Απόστολος των Εθνών γίνεται ο ιδρυτής της ελληνικής εκκλησίας.

***

Το συμπέρασμα είναι πως η συμμετοχή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία της ιεραποστολής στους εθνικούς. Στήριξαν, εκτός των άλλων, με τις παρεμβάσεις τους την υπόθεση της  διάδοσης του χριστιανικού μηνύματος σε όλους. Αξίζει λοιπόν, τελειώνοντας, να παρατεθεί ένα απόσπασμα από τον έπαινο που απευθύνει σε αυτούς, ένας βυζαντινός λόγιος, ο Γεώργιος Ακροπολίτης, που έζησε τον 13^ο αιώνα. Όπως γράφει λοιπόν: « Αλλ’ ω δυάς η κορυφαία των μαθητών του Χριστού –επισυναπτέον γαρ μοι πάλιν- οι της ολομελείας της δωδεκάδος των μαθητών οφθαλμοί, οι φωστήρες οι παμφαέστατοι, ουχ ο μεν εις ημέραν φαύσιν τεθείς ο δε νυκτός την δαδούχησιν, αλλά και άμφω ημερινοί και την νύκτα της αγνοίας διώκοντες και ως εν ημέρα ευσχημόνως τους διδασκομένους περιπατείν αναπείθοντες, οι θρόνοι της Χριστού ανακλήσεως, εφ’ ων ο διπλούς ανεπαύσατο Κύριος, τα δένδρα του παραδείσου τα αγλαόκαρπα, ων οι μεταλαμβάνοντες την αφθαρσίαν απολαμβάνουσιν, οι δίκρουνοι ποταμοί των διδαγμάτων Χριστού, εξ ων οι πίοντες ουκ αποθνήσκουσιν αλλά μεταστοιχειούνται προς το αθάνατον, αι διτταί του πνεύματος μάχαιραι το κρείττον από του χείρονος διατέμνουσαι. Ω πλάκες έμψυχοι, εν αις τα της Καινής Διαθήκης εγκαταγέγραπται∙ ω στύλοι δύο πυρίπνοοι τον νέον καθοδηγούντες λαόν ….ω Πέτρε και Παύλε –χαίρω γαρ τοις υμετέροις ονόμασιν, έχουσιν γαρ εις αρετήν και παράκλησιν» (Γεωργίου του Ακροπολίτου, Λόγος εις τους Αγίους και Πανευφήμους μεγάλους Αποστόλους Πέτρον και Παύλον, 27).

 Ν. Παύλου

Αρχαιολογική ανακάλυψη με βιβλικό ενδιαφέρον

Σε εργασίες για διάνοιξη δρόμου κοντά στη Be'er Sheva ήρθαν στην επιφάνεια ερείπια κωμόπολης, στην οποία, εκτός των άλλων, υπήρχε Συναγωγή και χώρος τελετουργικών καθαρμών. Για να διαβάσετε σχετικό άρθρο πατήστε εδώ (η φωτό προέρχεται από το σχετικό άρθρο)

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, από τον Οκτώβριο ξεκινάει η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ασφαλώς και είναι –κατά τη γνώμη μου- ένα πολύ θετικό βήμα, αν σκεφτεί κανείς πως τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική αξιολόγηση σε ένα λειτούργημα που έχει ως σκοπό του να παρέχει ένα πολύτιμο αγαθό, την παιδεία, και να δίνει στην κοινωνία μας ολοκληρωμένες προσωπικότητες, τους αυριανούς πολίτες. Να τονιστεί εδώ πως για αυτή την έλλειψη δεν ευθύνονται οι εκπαιδευτικοί, αλλά πρακτικές του παρελθόντος που δε στόχευαν να βοηθήσουν το δάσκαλο στο σπουδαίο και δύσκολο έργο του.

Είναι ζητούμενο βέβαια ποιο θα είναι το περιεχόμενο της αξιολόγησης. Θα παραμείνει μόνο στην προσφορά του μορφωτικού αγαθού, ή θα επεκταθεί και σε άλλες αρμοδιότητες που έχουν οι εκπαιδευτικοί (για παράδειγμα εξωδιδακτικές εργασίες, απαραίτητες για τη λειτουργία του σύγχρονου σχολείου, συνεργασία με γονείς, φορείς της τοπικής κοινωνίας, πρωτοβουλίες πέρα από τα απαραίτητα καθήκοντα κ.α.) .  Για την απάντηση πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός πως δε μπορεί να διαχωριστούν οι καθαρά διδακτικές δραστηριότητες από τις υπόλοιπες, αφού όλες εντάσσονται μέσα στη λειτουργία του σχολείου. Επομένως μία ολοκληρωμένη θεώρηση του έργου του κάθε εκπαιδευτικού θα είναι η πλέον δίκαιη και ορθή.

Η αξιολόγηση θα πρέπει να αφορά όλους όσους εμπλέκονται στην εκπαιδευτική διαδικασία (Διευθυντές Εκπαίδευσης, Σχολικούς Συμβούλους, Διευθυντές σχολείων, Αποσπασμένους σε διάφορες υπηρεσίας κοκ) και όχι μόνο τους  μάχιμους δασκάλους των σχολείων.  Και εννοείται ότι οι άριστοι πρέπει να αμείβονται -χωρίς αμφιβολία- και ηθικά και υλικά. Ταυτόχρονα είναι ανάγκη να επισημαίνει τις οποιεσδήποτε αδυναμίες, που μπορεί να είναι και παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, και να φροντίζει για τη θεραπεία τους. Αυτό σημαίνει πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συνδεθεί με τον –ούτως ή άλλως- πενιχρό μισθό των λειτουργών της εκπαίδευσης,  ούτε με τη βαθμολογική τους εξέλιξη. Άλλωστε είναι γνωστό πως η ανέχεια όχι μόνο δε θα μπορέσει να βοηθήσει στη λύση των αδυναμιών που ενδέχεται να παρουσιάσουν, κατά την αξιολόγηση, κάποια μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, αλλά θα τις επιτείνει, αφού θα δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα.

Τέλος είναι απαραίτητο,  οι αξιολογητές να έχουν αξιολογηθεί προηγουμένως πολλαπλάσια σε σχέση με τους εκπαιδευτικούς. Νομίζουμε πως αυτοί που θα κληθούν να εφαρμόσουν το θεσμό, θα πρέπει  αυτό να το ζητήσουν με επιμονή!

Το ζήτημα βέβαια είναι αν θα έπρεπε να προηγηθεί μία -πραγματικά ουσιαστική-  επιμόρφωση για όλους τους εκπαιδευτικούς, προτού αρχίσει η αξιολόγηση! Είναι σίγουρο ότι πολλοί θα επιθυμούσαν να γνωρίσουν νέες μεθόδους διδασκαλίας, νέα εκπαιδευτικά εργαλεία και σύγχρονες παιδαγωγικές πρακτικές τις οποίες θα αξιοποιήσουν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Η επιμόρφωση θα είναι ένα «δημιουργικό» εργαλείο των εκπαιδευτικών,  και θα βοηθούσε, σε συνδυασμό με μία «θεραπευτική» αξιολόγηση, στη δημιουργία ενός σχολείου που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Η αξιολόγηση, μπορεί να συνεισφέρει λοιπόν, σε συνδυασμό με την επιμόρφωση για όλους τους εκπαιδευτικούς, στην προσπάθεια για ένα σημερινό σχολείο που θα μορφώνει τη νεολαία μας και θα τη βοηθάει να αναπτύξει τις δεξιότητές της,  με στόχο  αυτά να αξιοποιηθούν για ένα καλύτερο μέλλον.

Νικόλαος Παύλου

Τουρκία/ Χαράν Ο ομφαλός της Ανατολίας

Μία περιοχή που βρίσκεται σε πολλές βιβλικές αναφορές. Παρουσιάζεται σε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να το δείτε πατήστε εδώ

e-books με βιβλικό περιεχόμενο

Στην ενδιαφέρουσα τοποθεσία http://www.biblicalarchaeology.org υπάρχει ενότητα που οδηγεί σε ενδιαφέροντα e-books που μπορείτε να "κατεβάσετε" δωρεάν και να αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας. Κάποια από αυτά αναφέρονται στον Παύλο, στη Γαλιλαία και στις σημαντικότερες βιβλικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Για να βρεθείτε στην τοποθεσία πατήστε εδώ 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ

 

Χωρίς αμφιβολία είναι πάντα επίκαιρο το ερώτημα τι είναι Ιστορία, και πως επηρεάζει τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου στον οποίο και απευθύνεται. Κάτω λοιπόν από αυτή την προοπτική είναι πάντα πρωτοποριακός ο κλασικός ορισμός του Ε.Χ. Καρ που τονίζει πως «Ιστορία είναι μία συνεχής διαδικασία αλληλεπίδρασης μεταξύ του ιστορικού και των γεγονότων του, ένας διάλογος δίχως τέλος μεταξύ του παρόντος και παρελθόντος» (Ε.Χ. Καρ, Τι είναι Ιστορία, Αθήνα 1999, σ. 40).

Είναι αναγκαίο το ιστορικό γεγονός να τοποθετείται μέσα στην εποχή του.  Όπως έχει γράψει ένας μεγάλος ιστορικός του 20^ου αιώνα, ο Μαρκ Μπλοχ « Ένα ιστορικό γεγονός δεν μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητό παρά μόνον στη δεδομένη συγκυρία του. Αυτό ισχύει για κάθε εξελικτικό στάδιο, το δικό μας και όλα τα άλλα» (Μαρκ Μπλοχ, Απολογία για την Ιστορία, Το επάγγελμα του ιστορικού, Αθήνα 1994, σ. 63-64). Αυτό σημαίνει πως είναι απαραίτητη η γνώση και οι συνθήκες μιας εποχής καθώς και των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζει για να γίνουν κατανοητές οι στάσεις και οι αντιλήψεις των πρωταγωνιστών της.

Γι’ αυτό το λόγο και είναι χρήσιμο να γίνεται συνεχής χρήση των πηγών. Μόνο έτσι το παρελθόν ανοίγεται διάπλατα και αποκαλύπτονται όλες οι εκφάνσεις του. Ο περιορισμός δηλαδή μόνο στην παράθεση των απόψεων του ιστορικού δε βοηθάει στη γνώση και την κατανόηση της ιστορίας. Κύριο έργο του είναι να αξιολογήσει τα γεγονότα, και να κάνει τις πηγές να μιλήσουν (εννοείται με τρόπο κατανοητό), ώστε να σχηματιστεί αντικειμενική άποψη.

Να υπογραμμιστεί ακόμη πως είναι αναγκαίο να αποφεύγονται οι παιδικές αρρώστιες της ιστορίας που είναι ο ιστορικισμός και η γεγονοτοποίηση. Η πρώτη εμπεριέχει μία εξωραϊστική θεώρηση, που μπορεί να απέχει από την αλήθεια, και η δεύτερη είναι μία συνεχής παράθεση γεγονότων, χωρίς αξιολόγηση. Έτσι όμως το παρελθόν χάνει κάθε αξία για το παρόν και χρησιμεύει μόνο ως ενθύμημα που ίσως να έχει θέση στις προθήκες ενός μουσείου, δεν αφορά όμως πραγματικά στο σύγχρονο άνθρωπο.

Ο ιστορικός δεν έχει παρά να ακολουθήσει τον τρόπο γραφής του Ηρόδοτου. Ο πατέρας της ιστορίας στο έργο του δεν αρκείται να καταγράψει γεγονότα και να εφησυχάσει, θεωρώντας πως έτσι έκανε το καθήκον του. Προχωράει περισσότερο, παρουσιάζει συμπεριφορές, νοοτροπίες, γεωγραφικές πληροφορίες, ειδήσεις για τα ήθη, τη θρησκεία, τις αντιλήψεις της εποχής του που είναι απολύτως απαραίτητες για να μπορέσει  κάποιος να την κατανοήσει.

   Ο Ηρόδοτος μάλλον είχε σκεφτεί ότι δε θα έπρεπε να περιοριστεί μόνο στην καταγραφή των πολεμικών αναμετρήσεων και στα στρατηγικά σχέδια των ηγετών των αντιπάλων στρατοπέδων, αλλά έπρεπε να κάνει γνωστή και την καθημερινότητα την οποία βίωναν οι πρωταγωνιστές του έργου του.

   Σίγουρα είναι ζητούμενο αν αυτή η πρακτική του είναι η ενδεδειγμένη. Πολλοί πιθανόν να διαφωνήσουν και να υπενθυμίσουν τη θουκυδίδεια αντίληψη για την ιστορία, σύμφωνα με την οποία τα σημαντικά πολεμικά και πολιτικά γεγονότα πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα του ιστορικού. Όμως τα σημερινά ιστορικά ρεύματα φαίνεται να δικαιώνουν τις επιλογές του Ηρόδοτου. Αρκεί να θυμηθούμε τη θέση της σχολής του  εισηγητή της «Μακράς Διάρκειας» Φερνάν Μπρωντέλ που διδάσκει πως μία επιστημονική ιστορία μπορεί να βασίζεται σε μελέτες γύρω από τη γεωγραφία και το κλίμα (να θυμηθούμε εδώ το μεγαλειώδες έργο του για τη Μεσόγειο την εποχή του Φίλιππου Β΄).

Ο ιστορικός οφείλει λοιπόν να κάνει μία ολοκληρωμένη καταγραφή της πραγματικότητας. Με αυτό τον τρόπο  μπορεί να βοηθήσει το σημερινό άνθρωπο προσφέροντάς του ένα σπουδαίο εργαλείο ερμηνείας της πραγματικότητας. Ταυτόχρονα θα αναδείξει τη χρησιμότητα του επιστημονικού αντικειμένου του, και την  ανάγκη για μία πληρέστερη ιστορική παιδεία, που πιστεύουμε όμως ότι είναι αναγκαίο να προσφέρεται από τους ειδικούς, δηλαδή τους ιστορικούς.

Νικόλαος Παύλου

Άρθρο του καθηγητή του ΑΠΘ κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στο Amen.gr "Ο ρόλος της Παναγίας στο σχέδιο της σωτηρίας του κόσμου"

Διαβάστε το εμπεριστατωμένο  άρθρο του Καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου  στο Amen.gr πατώντας εδώ (η εικόνα προέρχεται από το άρθρο)

Το παλάτι της Ασώρ. Ένα εύρημα με βιβλική διάσταση

"Την ίδια εποχή επιστρέφοντας ο Ιησούς κατέλαβε την Ασώρ που άλλοτε ήταν η πρωτεύουσα όλων εκείνων των βασιλείων...." (Ιησ. 11,10 μετάφραση ΕΒΕ). Διαβάστε στην εφημερίδα HAARETZ, πατώντας εδώ ένα πολύ κατατοπιστικό  άρθρο για την σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη ενός παλατιού της χαναανιτικής Ασώρ που καταστράφηκε από φωτιά (και η φωτό προέρχεται από το άρθρο της εφημερίδας)

Το θεραπευτικό ταξίδι ως μέσο αντιμετώπισης του ερωτισμού από το χριστιανικό μοναχισμό της Ύστερης Αρχαιότητας

 Στις 3 Μαρτίου 2012 στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πραγματοποιήθηκε ημερίδα με θέμα «Ιερή Αποδημία στην Ύστερη Αρχαιότητα». Τη διοργάνωση και διεξαγωγή της ανέλαβαν, με εποπτεία του Καθηγητή του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Δημήτρη Κυρτάτα, οι μεταπτυχιακοί φοιτητές και υποψήφιοι διδάκτορες που συμμετέχουν στο σεμινάριο «Μετά τον Αύγουστο». Την οργάνωση της ημερίδας ανέλαβαν η Παρασκευή Κουρκουβάτη και η Ρέα Ματσάγγου. Τα κείμενα των εισηγήσεων επιμελήθηκε η Κατερίνα Βούλγαρη. Μεταξύ αυτών υπήρχε η εισήγηση "Το «θεραπευτικό» ταξίδι ως μέσο αντιμετώπισης του ερωτισμού από τον χριστιανικό μοναχισμό της ύστερης αρχαιότητας. Η περίπτωση του Ευάγριου του Ποντικού". Για να τη δείτε πατήστε εδώ . Για να δείτε όλες τις εισηγήσεις πατήστε εδώ. Να σημειωθεί πως την επιμέλεια της ιστοσελίδας POST AUGUSTUM την έχει ο αγαπητός φίλος  Πέτρος Παρθένης.

Saloufes...

Είναι γνωστή η ρήση των κινεζικών θρησκευμάτων " όταν η γνώση επεκτείνεται η θέληση γίνεται ειλικρινής". Η ισχύς της είναι σταθερή και στον καιρό της μεγάλης ζέστης. Τι κάνουμε λοιπόν; Μα φυσικά πάντα ψηλάφηση της γνώσης,  όχι όμως όπου κι όπου! Γι΄αυτό η φιλοκαλία οφείλει να γίνεται σε τόπους που η σκέψη είναι ανεμπόδιστη! Έτσι δεν είναι; (Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον αγαπητό φίλο Γιάννη)