ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ


ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ



Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

"Η άλωση της Κωνσταντινούπολης και ο σύγχρονος άνθρωπος"

Ένα άρθρο στο academia.edu για τη σημερινή θλιβερή επέτειο. Για να το διαβάσετε πατήστε εδώ

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Οι κέδροι του Λιβάνου

Ο κέδρος του Λιβάνου είναι το δένδρο που κατεξοχήν συνδέεται με τις βιβλικές αφηγήσεις. Διαβάστε ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο για τον Cedrus libani (όπως είναι η επιστημονική του ονομασία) στη σελίδα της Biblical Arcaeology Society πατώντας εδώ (και η φωτό προέρχεται από το άρθρο της BAS)

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2013

Ιωάννης Χρ. Μούρτζιος "Η μεταιχμαλωσιακή ιουδαϊκή κοινότητα στον Τριτοησαΐα: Ιστορία, θεολογία"

Η μεταιχμαλωσιακή ιουδαϊκή κοινότητα στον Τριτοησαΐα: Ιστορία, θεολογία Το βιβλίο του Ησαΐα χωρίζεται σε τρία μέρη ανάλογα με την εποχή στην οποία αναφέρονται τα κεφάλαιά του. Στο τρίτο μέρος του ο προφήτης -ο Τριτοησαΐας όπως ονομάζεται από τους βιβλικούς επιστήμονες- καταγράφει γεγονότα και καταστάσεις που σχετίζονται με τη μεταιχμαλωσιακή  κοινότητα.
Το νέο βιβλίο του καθηγητή της Παλαιάς Διαθήκης στο ΑΠΘ Ιωάννη Μούρτζιου (εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2012)  αναφέρεται στην ιστορία και τη θεολογία της μεταιχμαλωσιακής ιουδαϊκής κοινότητας. Αντιγράφουμε από το οπισθόφυλλο:
"Μετά τη βαβυλώνια αιχμαλωσία ο λαός του Θεού βρίσκεται σε μια γενική σύγχυση με εσωτερικές ανακατατάξεις και αντιπαραθέσεις. Σ' αυτή την κατάσταση το βασικό θεολογικό ερώτημα που καλείται να απαντήσει ο Τριτοησαΐας είναι πότε θα έλθει η επαγγελμένη από το Δευτεροησαΐα σωτηρία του λαού Ισραήλ, που ακόμη δεν ήλθε. Οι σχετικές προφητείες του Δευτεροησαΐα δεν εκπληρώθηκαν. Έτσι ο Τριτοησαΐας χρησιμοποιεί το κλασικό σχήμα "αμαρτία-μετάνοια-σωτηρία", με απώτερο σκοπό να ρυθμίσει θέματα της μεταιχμαλωσιακήςη κοινότητας στο θρησκευτικό, λατρευτικό και κοινωνικό πεδίο. Η ανασυγκρότηση της κοινότητας στηρίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη, στη θρησκευτική και λατρευτική αναγέννηση, γι' αυτό και ο προφήτης θίγει καίρια θέματα, όπως αμαρτία, δίκαιο, δικαιοσύνη, λατρεία, νηστεία, θυσία, τήρηση του Σαββάτου, Ναός και Γιαχβέ, Σιών και Γιαχβέ, έθνη και Γιχβέ, οικουμενικότητα του Γιαχβέ. Η Σιών και η Ιερουσαλήμ διαδραματίζουν βασικό θεολογικό ρόλο στον Τριτοησαΐα. Ένα καινούργιος κόσμος θα προέλθει με βάση τη μεταμορφωμένη πλέον Σιών. Το μέλλον του λαού της Σιών μέσα από μια νέα έξοδο, θα είναι εποχή του φωτός, της ειρήνης και της ευημερίας. Ο προφήτης τονίζει ότι ο Γιαχβέ είναι ο μοναδικός Θεός και αυτός ρυθμίζει τη δημιουργία, την ιστορία και τα γεγονότα. Σ' αυτό το πλαίσιο τα έθνη τα οποία έχουν πλέον γνωρίσει και προσεγγίσει το Γιαχβέ, θα είναι ισότιμα με τους Ιουδαίους και θα μετέχουν στους όρους της Διαθήκης". 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Αφιερωμένο.....


"Στο δάσκαλο..." (Κωστής Παλαμάς)

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ' απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ' αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ' το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ' το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν' η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι' αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

"Αναστοχασμοί σε μία θρησκευτική διδασκαλία για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου"

Ένα άρθρο -πρόταση για τη διδασκαλία της δημιουργίας στο σχολείο που ζούμε και εργαζόμαστε. Για να το δείτε πατήστε εδώ

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Η δίκη του Ιησού από το Μεγάλο Συνέδριο


Ένα άρθρο που πρωτοδημοσίευτηκε στο ΤΑΛΑΝΤΟ προ αμνημονεύτων χρόνων (στο οποίο χρωστάμε μεγάλη ευγνωμοσύνη, γιατί σε αυτό μάθαμε να γράφουμε )








Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Τα γεγονότα του Πάθους στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο


                                                                                                 

Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο θεωρείται από τους ερευνητές ως το αρχαιότερο από τα 4 Ευαγγέλια που βρίσκονται μέσα στον κανόνα της Καινής Διαθήκης. Σαν πηγή του θεωρείται ο μαθητής του Ιησού Πέτρος, και μάλλον γράφτηκε στη Ρώμη, μετά το 70 μ.Χ. και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
Τα γεγονότα του Πάθους ακολουθούν αυστηρά χρονολογική σειρά. Από το κεφ. 14 αρχίζει να γίνεται λόγος για τη συνομωσία που κάνουν οι αρχιερείς και οι γραμματείς που θέλουν να θανατώσουν τον Ιησού και για την απόφαση του Ιούδα του Ισκαριώτη να τον προδώσει.
Κατόπιν περιγράφονται τα γεγονότα του Μυστικού Δείπνου, η πρόρρηση της άρνησης του Πέτρου, η προσευχή του Ιησού στη Γεθσημανή και η σύλληψή του, η δίκη στο Μεγάλο Συνέδριο, η άρνηση του Πέτρου, η δίκη από τον Πιλάτο, οι εμπαιγμοί και τέλος η σταύρωση και η ταφή του Ιησού. Το κείμενο του Ευαγγελίου τελειώνει με την ανάσταση του Χριστού που πιστοποιείται από το νεαρό με τη λευκή στολή που βρίσκουν η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου, μέσα στο κενό μνήμα και τις εμφανίσεις του στους μαθητές.
Το κλίμα που αποτυπώνει ο Μάρκος περιγράφει με πολύ παραστατικό χρώμα το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα του 1ου αι. μ.Χ. στην Παλαιστίνη. Είναι γνωστό ότι η περιοχή βρίσκονταν κάτω από τον έλεγχο των Ρωμαίων, που μετά το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου, την είχαν χωρίσει και την είχαν παραδώσει στους γιους του, που κυβερνούσαν βέβαια ως όργανα της αυτοκρατορίας. Οι ίδιοι είχαν υπό τον άμεσο έλεγχό τους τις περιοχές της Ιουδαίας και της Σαμάρειας που τις διοικούσε ο Ρωμαίος επίτροπος.
Την εποχή του Ιησού Ρωμαίος επίτροπος ήταν ο Πόντιος Πιλάτος (26-36 μ.Χ.). Μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα,  η οποία γνώρισε ακόμη και την αγιοποίηση από την Αιθιοπική εκκλησία. Πάντως οι πράξεις του στην Ιουδαία δε δικαιολογούν αυτή την ενέργεια. Αντίθετα οι πληροφορίες που περιέχονται γι αυτόν στα έργα του Ιώσηπου και του Φίλωνα δείχνουν έναν άνθρωπο που δε διστάζει να θυσιάσει ακόμη και ανθρώπινες ζωές προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, καθώς και αυτά της εξουσίας που ήταν άνθρωπός τη , ενώ αφήνουν και υπαινιγμούς για οικειοποίηση από μέρους του χρημάτων που δεν του ανήκαν.
Φαίνεται λοιπόν να είναι απόλυτα πιστός στην αρχή που τον έχει στείλει στην Ιουδαία χωρίς ,όμως να διευκρινίζεται αν η αφοσίωσή του είναι ειλικρινής ή προέρχεται από ιδιοτέλεια και φόβο. Μάλιστα , όπως είναι γνωστό, παρακάμπτονται οι αντιστάσεις του και οδηγεί τον Ιησού στο σταυρό μόνο όταν απειλείται ότι θα καταγγελθεί στη Ρώμη ότι ελευθερώνει κάποιον που ισχυρίζονταν , σύμφωνα με τις καταγγελίες των Ιουδαίων, πως ήταν βασιλιάς και συνεπώς υποκινούσε σε επανάσταση το λαό της Παλαιστίνης. Δηλαδή η συμπεριφορά του υπαγορεύεται από τις πιθανές ευθύνες που θα επέρριπτε ο αυτοκράτορας Τιβέριος σ’ αυτόν και από τις συνέπειες που θα δέχονταν για την απόφασή του.
Τα έργα του Πιλάτου στην Ιουδαία προκαλούσαν αρκετές φορές το θρησκευτικό αίσθημα του λαού. Προσπάθησε λοιπόν να κάνει αισθητή την παρουσία της ρωμαϊκής ισχύος και ανακατεύθηκε σε ιουδαϊκές θρησκευτικές υποθέσεις διαβλέποντας πως έκρυβαν σπέρματα εξέγερσης.
Η στάση του Πιλάτου όταν ο Ιησούς οδηγείται ενώπιον του είναι από αδιάφορη μέχρι και συγκαταβατική –φιλική θα έλεγε κανείς - για το πρόσωπο του Κυρίου. Αν και δείχνει να έχει πειστεί για την αθωότητα του Χριστού δεν είναι όμως διατεθειμένος να αναλάβει την ευθύνη της απελευθέρωσής Του γιατί δε φαίνεται να τον ενδιαφέρει η λάμψη της αλήθειας (πρβλ. το ερώτημά του “τι εστίν αλήθεια;” Ιωαν. 18, 38) αλλά η υποταγή της στο προσωπικό του συμφέρον, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε να κάνει με τη διάσωση της εξουσίας του η οποία κινδύνευε από τους Ιουδαίους που απειλούσαν πως θα τον κατήγγειλαν στη Ρώμη αν ελευθέρωνε κάποιον που διακήρυττε πως είναι βασιλιάς δηλαδή αντίπαλος του Καίσαρα και της αυτοκρατορίας.
Στο Ευαγγέλιο του Λουκά πρωταγωνιστεί στα γεγονότα του Πάθους και ο ηγεμόνας της Γαλιλαίας, της ιδιαίτερης πατρίδας του Ιησού, Ηρώδης Αντίπας (Λκ. 23, 6-12). Ο Πιλάτος στέλνει τον Ιησού στον Ηρώδη, ο οποίος μάλιστα του υποβάλλει πολλές ερωτήσεις.
Γνωστός είναι ακόμη ο χαρακτηρισμός του Κυρίου γι’ αυτόν (“αλώπηξ” Λκ. 13, 12: είπατε τη αλώπεκι ταύτη).Ο χαρακτηρισμός φανερώνει σύμφωνα με τον καθηγητή Σ. Αγουρίδη “το ταπεινό και χαμηλό επίπεδο του χαρακτήρα του, γιατί στην ιουδαϊκή γραμματεία το λιοντάρι είναι το αντίθετο της αλεπούς”.
Τον Ηρώδη Αντίπα η Ρώμη τον αναγορεύει τετράρχη ( ο τίτλος δίνονταν σε ηγεμονίσκους που κυβερνούσαν μικρές περιοχές υπό την κηδεμονία της αυτοκρατορίας), ο Μάρκος όμως του αποδίδει τον τίτλο του βασιλιά (6, 14). Αν και είχε καλές σχέσεις με τα όργανα της αυτοκρατορίας φρόντιζε ταυτόχρονα να μην ερεθίζει τα θρησκευτικά αισθήματα των υπηκόων του. Έτσι ποτέ δεν έκοψε νόμισμα με τα ρωμαϊκά εμβλήματα ενώ από το ευαγγέλιο του Ματθαίου (17, 24) είναι γνωστό πως εισπράκτορες του φόρου για το Ναό περιόδευαν τη Γαλιλαία για να τον εισπράξουν.
Τα παραπάνω λοιπόν συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο έλαβαν χώρα τα γεγονότα του Πάθους του Χριστού. Είναι απαραίτητα στοιχεία που βοηθούν στην καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας που αποτέλεσε την βάση για τη λύτρωση και τη σωτηρία του ανθρώπου.

Νίκος Παύλου