ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ


ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ



Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Το ιστορικό πλαίσιο της Σταύρωσης του Χριστού

(πατήστε με τον κέρσορα στις εικόνες για να διαβαστεί το άρθρο)



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Horst Dietrich Preuss "Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης"

Επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Κυριακίδη"σε 2 τόμους (A και Β) η "Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης" του Horst Dietrich Preuss (1-5- 1927 - 25 -12-1993 στο Neuendettelsau, Καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης στο Augustana-Hochschule Neuendettelsau).

Τη μετάφραση και την επιμέλεια έχει κάνει ο καθηγητής Ιωάννης Χ. Μούρτζιος.

Από την παρουσίαση του βιβλίου (η παρουσίαση εδώ):

" ΑΥΤΗ η «Θεολογία της Παλαιάς Διαθήκης» είναι ένα διδακτικό εγχειρίδιο. Σ’ αυτήν πραγματοποιείται μια επισκόπηση των παλαιοδιαθηκικών ομολογιών πίστης και καταδεικνύεται η σημασία που αυτές έχουν για το σύνολο της βιβλικής θεολογίας. Επιπλέον λαμβάνεται υπόψη και το περιβάλλον του Ισραήλ, εκείνο της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.
Όλη η παλαιοδιαθηκική μαρτυρία σχετικά με το Θεό εξαρτάται άμεσα από την πράξη της εκλογής του λαού Ισραήλ από τον Γιαχβέ και από τη δέσμευσή του απέναντί του. Ο Γιαχβέ επιλέγει το λαό του και δεσμεύεται σε μια κοινω νία με αυτόν. Έτσι στον πρώτο τόμο εξετάζονται οι μαρτυρίες για το γεγονός της εξόδου και του Σινά. Επίσης τίθενται τα ζητήματα του δικαίου και του νόμου του Ισραήλ, του ονόματος, της ιδιαιτερότητας, της δράσης και της επίδρασης του Θεού μέσα στην αποκάλυψη, στην ιστορία και τη δημιουργία.
Στο δεύτερο τόμο εξετάζονται οι συνέπειες και τα επακόλουθα που προέκυψαν για τον παλαιοδιαθηκικό Ισραήλ μέσα από αυτές τις εμπειρίες πίστης. Αυτές σχετίζονται με τις αφηγήσεις των Πατριαρχών, τη βασιλεία, τη Σιών, τους ιερείς και τους προφήτες. Επίσης εξετάζονται πως αυτές οι εμπειρίες πίστης αναπτύχθηκαν και επηρέασαν περαιτέρω την ανθρωπολογία, την ηθική, τη λατρεία, τις προσδοκίες για το μέλλον και τη στάση του Ισραήλ απέναντι στους άλλους λαούς.
Η ιστορική πράξη εκλογής και δέσμευσης του λαού του Ισραήλ βρίσκεται στο κέντρο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ισρα- ήλ κατά την πορεία του με τον Γιαχβέ ήρθε αντιμέτωπος πρόσωπα και κατα- στάσεις που επαναπροσδιόρισαν την πίστη του. Αυτά ήταν οι ομάδες των προπατόρων, η χαναανιτική αστική κουλτούρα, το ιερατείο και ο Ναός και οι προφήτες, οι οποίοι έθεταν υπό αμφισβήτηση την εκλογή του Ισραήλ. Ακόμη περιγράφεται, πώς ο Ισραήλ κατορθώνει να διατηρήσει την πίστη του στον Γιαχβέ προσαρμόζοντάς την στις νέες συνθήκες.
Οι πράξεις του Γιαχβέ προς τον Ισραήλ είχαν συνέπειες. Η δωρεά της ιστορικής εκλογής συνδέθηκε με τις υποχρεώσεις του λαού Ισραήλ, που απέρρεαν από την δέσμευση αυτή. Ο λαός Ισραήλ έπρεπε πλέον να βιώσει και να εφαρμόσει τις υποχρεώσεις αυτές με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο σε σχέση με τον άνθρωπο, την ηθική, την ελπίδα, τη λατρεία, τη σχέση του με τους άλλους λαούς. Καταγράφεται επίσης, πώς οι θεϊκές πράξεις ενεργοποίησαν δυναμικά την πίστη του λαού Ισραήλ.
Σε κάθε περίπτωση στο παρόν έργο καταδεικνύονται οι βασικές δομές της παλαιοδιαθηκικής μαρτυρίας πίστης, οι οποίες θα μπορούσαν να προω θήσουν ακόμη περισσότερο τη συζήτηση για μια βιβλική θεολογία.
Horst Dietrich Preuss

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Οι κατακόμβες

Εννοιολογικός χάρτης



Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Το χρονικό της ανακάλυψης της αυτοκρατορίας των Χετταίων από τη σύγχρονη επιστήμη

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ
 "ΟΙ ΧΕΤΤΑΙOI ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ. ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΚΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΓΥΡΟ"

Το χρονικό της  ανακάλυψης των Χεταίων έχει, με λίγα λόγια, ως εξής: Αρχικά η  αποκρυπτογράφηση των ιστορικών αρχείων της 18ης αιγυπτιακής δυναστείας έδειξε ότι οι βασιλιάδες της είχαν έρθει σε επαφή με τη χώρα Kheta. Επίσης οι σφηνοειδείς  επιγραφές  της Ασσυρίας, της εποχής του Τιγλάθ-Πιλεσέρ Α΄(π. 1100 π.Χ.) φανέρωναν ότι η Συρία ήταν γνωστή ως «Χώρα του Χάττι».
Το 1876 ο A.H. Sayce προτείνει να αποδοθούν στους Χετταίους οι δύο βασάλτινοι ογκόλιθοι που βρίσκονταν στη Χαμάθ και στο Χαλέπι. Μάλιστα για τον δεύτερο οι ντόπιοι πίστευαν ότι θεράπευε τις παθήσεις των ματιών. Η γραφή που υπήρχε σε αυτούς είχε επισημανθεί από τον E.J. Davis και σε βράχο στο χείμαρρο Ιβρίζ, στα όρη του Ταύρου, και την είχε ονομάσει «χαμαθιτική». Ο Sayce τότε εντάσσει στο ίδιο πλαίσιο και άλλα μνημεία της Μ. Ασίας. Ειδικά τα υπολείμματα που βρίσκονταν στην περιοχή των χωριών Μπογάζκιοϊ και Αλατζά Χουγιούκ. Στο μέσον του χωριού Μπογάζκιοϊ μάλιστα υπήρχε μία φθαρμένη επιγραφή με χεττιτικά «ιερογλυφικά» και στο Αλατζά Χουγιούκ μία πύλη στην οποία παριστάνονταν τεράστιες σφίγγες. Το 1880 ο Sayce εκφράζει τη βεβαιότητα ότι όλη η περιοχή κατοικούνταν από Χετταίους. Τέλος, στις επιστολές του Τελ ελ- Αμάρνα διασώθηκε μία που είχε αποστολέα τον βασιλιά των Χετταίων Σουππιλουλιούμα και μία που είχε σταλεί από το βασιλιά του Αρζάβα.
Οι ανακαλύψεις ευρημάτων, σχετικών με τους Χετταίους, συνεχίζονταν, και έτσι το 1900  ο L. Messerschmidt  εκδίδει όλες τις χεττιτικές επιγραφές που είχαν βρεθεί.
Το 1906 αρχίζει η ανασκαφή στο Μπογάζκιοϊ από τον Hugo Wincler για λογαριασμό της Γερμανικής Αρχαιολογικής Εταιρίας που έφερε στο φως 10.000 περίπου πινακίδες σε σφηνοειδή γραφή, γεγονός που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κάποιες από αυτές, γραμμένες  σε ακκαδική γλώσσα, φανέρωσαν ότι στο σημείο ανακάλυψής τους βρίσκονταν η πρωτεύουσα της «Χώρας του Χάττι». Οι χρονολογίες που προτάθηκαν είχαν ως σημείο αναφοράς τους τη χεττιτική εκδοχή της συνθήκης μεταξύ του Ραμσή Β΄ και του βασιλιά του Χάττι. Το 1907 εκδίδονται οι πινακίδες με κατάλογο των βασιλιάδων του Χάττι από το Σουππιλουλιούμας μέχρι τον Αρνουβάντας, και βγαίνει το συμπέρασμα πως η μεγάλη χεττιτική ομοσπονδία είχε ανατραπεί γύρω στο 1200 π.Χ. από τους εισβολείς Mushki.
Το 1910 ο John Garstang εκδίδει το έργο του « The land of the Hittites», που αποτελεί σταθμό για την έρευνα. Περιέχει συλλογή χεττιτικών μνημείων, περιγραφή των περιοχών που βρίσκονταν, και περίληψη της χεττιτικής ιστορίας, που ακολουθούσε την εκδοχή του Wincler.
Αρχίζουν, στη συνέχεια,  από τον Garstang ανασκαφές στη Β. Συρία, ενώ, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, η χεττιτολογία γίνεται καθαρά γερμανική υπόθεση, αφού έχουν διακοπεί οι δίαυλοι επικοινωνίας με τους επιστήμονες των υπόλοιπων χωρών.
Το 1915 ο Β. Hrozny κάνει ένα πρώτο γενικό σχεδιάγραμμα της χεττιτικής γλώσσας, στο οποίο τονίζεται η ινδοευρωπαϊκή προέλευσή της. Αυτό διορθώνεται το 1920 από τον F. Sommer, ενώ ο E. Forrer κάνει ένα διάγραμμα της χεττιτικής γραμματικής. Ο ίδιος εκδίδει όλα σχεδόν τα κείμενα του παλαιού χεττιτικού βασιλείου, και το 1926 στο έργο του «Die Boghazkoi-texte in umschrift. Zweiter band geschichtliche texte aus dem Alten und Neuen Chatti-Reich» παρουσιάζει έναν πλήρη κατάλογο των Χετταίων βασιλιάδων.  Τέλος το 1929 ο Hrozny γράφει το λήμμα για τους Χετταίους στην εγκυκλοπαίδεια Britannica και τα έτη 1935-1949 γίνονται οι ανασκαφές της αμερικανικής αποστολής υπό τη διεύθυνση του καθηγητή John Garstang. Σήμερα οι αρχαιoλογικές ανασκάφές συνεχίζονται και το μέλλον των χεττιτικών σπουδών διαγράφεται ελπιδοφόρο.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Βενιαμίν εκ Τουδέλης: Το Γαρδίκιον Φθιώτιδος



"Γαρδίκιον.

Μετά την Ραβέννικαν συναντώμεν ’Ιουδαϊκήν παροικίαν έν Γαρδικίφ

τής Φθιώτιδος. Ό Βενιαμίν αναφέρει: «Εντεύθεν (έκ Ζητουνίου πιθανώς

καί τών επί τής Όθρυος βλαχικών οικήσεων, άς έπεσκέφθη), διήμερος

πορεία είναι εις Γαρδίκιον, πόλιν κατεστραμμένην καί ολίγους

έχουσαν κατοίκους Έλληνας καί ’Ιουδαίους. Εντεύθεν

διήμερος πορεία είναι εις 'Αρμυλόν (='Αλμυρόν) πόλιν μεγά-

λην παράλιον,· μέγα έμπορεϊον τών Βενετών, τών Πισατών,

τών Γενουηνσίων καί άλλων εθνών»1.

1. Archer, Itineraire de Benjamin de Toudele, p. 248. I. Βορτσέλα, Φθιώτις
ή πρός νότον τής Όθρυος, Άθήναι 1907, σελ. 265-266.

Απόσπασμα από το έργο του ακούραστου ερευνητή της περιοχής στις αρχές του 20ου αι. Ν.Ι. Γιαννόπουλου "ΣΥΜΒΟΛΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΪΚΩΝ ΠΑΡΟΙΚΙΩΝ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΙ" σ. 261

Σημείωση: Ο Βενιαμίν επισκέφτηκε την περιοχή, κατά πάσα πιθανότητα, το 1161-1164. 

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Οι θεραπευτικές διαστάσεις των Θρησκευτικών

Δημοσιεύτηκε στο: 2ο Πανελλήνιο Συνέδριο για την προώθηση της εκπαιδευτικής καινοτομίας. Πρακτικά Συνεδρίου Τόμος Α – Εισηγήσεις Βιντεοεισηγήσεις (Μέρος Ι), Λάρισα 2016 σσ. 882-886


Οι θεραπευτικές διαστάσεις των Θρησκευτικών:
 Περιπτώσεις αντιμετώπισης της σχολικής βίας (bullying) μέσω της διδασκαλίας του μαθήματος

Παύλου Νικόλαος

Περίληψη

Η  σχολική βία (bullying) είναι αρνητική και συχνά επιθετική ή επεμβατική πράξη από ένα ή περισσότερα άτομα ενάντια σε άλλο ή άλλα πρόσωπα. Τα πρότυπα που θα βοηθήσουν στην καταπολέμηση της μπορούν να προέλθουν και από τα διδακτικά αντικείμενα και τα μορφωτικά αγαθά που περιέχουν. Κάτω από αυτή την προοπτική το μάθημα των Θρησκευτικών μπορεί να έχει παρεμβάσεις αντιμετώπισης της σχολικής βίας. Με συγκεκριμένα παραδείγματα καταδεικνύεται αυτό στην εισήγηση και το τελικό συμπέρασμα είναι ότι το θρησκευτικό μάθημα μπορεί να έχει- εκτός των άλλων- και θεραπευτική διάσταση, αφού συμβάλλει στην πρόληψη των αντικοινωνικών φαινομένων σχολικής βίας
Λέξεις κλειδιά: Σχολική βία, μορφωτικά αγαθά, Θρησκευτικά, θεραπευτική διάσταση
Εισαγωγή
Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να αναδείξει τρόπους αξιοποίησης της διδασκαλίας του θρησκευτικού μαθήματος για την αντιμετώπιση του bullying .Η σχολική βία είναι αρνητικό φαινόμενο που πρέπει να εντοπίζεται, να ερμηνεύεται και να εξαλείφεται. Αυτή η διαδικασία συνδέεται και με την προσφορά των διδακτικών αγαθών του κάθε γνωστικού αντικειμένου, αφού έτσι δε θα θεωρούνταν  παράπλευρη εκδήλωση της σχολικής ζωής, αλλά κατεξοχήν μάθηση.
Το θρησκευτικό μάθημα προβάλλει πρότυπα αγάπης, ανοχής και συγκαταβατικότητας. Ο μαθητής, κατά τη διδασκαλία του θα συναντήσει προτάσεις συμβίωσης με το συνάνθρωπο, ανοχής απέναντι στη διαφορετικότητα, αντιμετώπισης της βίας και σεβασμού της προσωπικότητας. Ταυτόχρονα καταδεικνύει ότι αντικοινωνικές συμπεριφορές, όπως το   bullying, είναι καταδικαστέες και ξένες με το νέο άνθρωπο που θέλει να ολοκληρώσει την προσωπικότητά του και να γίνει ο αυριανός υπεύθυνος πολίτης. Τέλος, ο θεολόγος μπορεί να

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Παρουσίαση βιβλίου: «Ιουδαίοι και Έλληνες Διαχρονικοί Διάλογοι»



Οι εκδόσεις Καπόν και η Ισραηλιτική Κοινότητα Λάρισας με τη στήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Επιστημών και του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου


«ΙΟΥΔΑΙΟΙ και ΕΛΛΗΝΕΣ Διαχρονικοί Διάλογοι»


την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 στις 19.00 στο Δημοτικό Θέατρο ΟΥΗΛ .


Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο κος Μιλτιάδης Κωνσταντίνου , Καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου , ο κος Ισαάκ Μιζάν, Ραββίνος – Μεταφραστής-Συγγραφέας και ο κος Ηλίας Σαμπετάι , Ραββίνος και συγγραφέας του βιβλίου . Την εκδήλωση συντονίζει η κα Χρύσα Βουλγαράκη , Διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου


Αποτέλεσμα εικόνας για Μέγας Αντώνιος
Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν Ἀντωνίου [15] τοῦ μεγάλου, οὗ ὁ βίος συνεγράφη ὑπὸ Ἀθανασίου [16] τοῦ μεγάλου [τοῦ μεγάλου Ἀθανασίου Sa.] . Οὗτος ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν τὸ[17] μὲν γένος ἦν Αἰγύπτιος, ἐκ πατέρων καὶ προγόνων [18] τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν δεδιδαγμένος. Ἤκμασε δὲ [19] ἐν τοῖς χρόνοις Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ καὶ [20] παρέτεινε μέχριτῆς εὐσεβοῦς βασιλείας [μέχρι τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως Sa.] Κωνσταντίνου. [21] Ἐπιδοὺς δὲ ἑαυτὸν τῇ ἀσκητικῇ [22] ἀγωγῇ [διαγωγῆ Sa.] , τοσοῦτον ὑπερέβαλλε [ὑπερέβαλε Sa.] πάντας, ὡςὑποτύπωσις [23] εἶναι τῶν ἐφεξῆς. Καὶ τὸ παράδοξον, ὅτι [24] καὶ πρῶτος ἢ κομιδῇ μετ᾽ ὀλίγους τῆς ὑπὲρ [25] ἄνθρωπον πολιτείας γέγονεν ἀρχηγός· καὶ μόνος [26] σχεδὸν εἰς τὸν [τῆςἀρετῆς add. Sa.] ἀκρότατον ἤλασεν [f. 134v.] ὅρον. Ἀλλὰ τὰ [27] μὲν διαβεβοημένα περὶ αὐτοῦ πᾶσι περιττὸν ἐπεκδιηγεῖσθαι [ἐκδιηγεῖσθαι Sa.] . [28] Τοσοῦτον δὲ μόνον εἰπεῖν ἀναγκαῖον,[29] ὅτι ἐν θνητῷ σώματι τοῦ σώματος ἀπανίστατο [30] καὶ τὰς τῶν ψυχῶν ἀνόδους ἑώρα καὶ τοὺς ταύτας [31] εὐθύνοντας δαίμονας, ὃ τῆς νοερᾶς καὶ ἀσωμάτου [32] ἦν φύσεως. Ζήσαςδὲ πρὸς τοῖς ἑκατὸν ἔτη πέντε,
[14] πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτοῦ [15] σύναξις ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ [om. Sa.] μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ

( Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae, 397-398)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για παλιά εκδρομήΟ Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι είναι σίγουρα από τους πλέον ενδιαφέροντες σύγχρονους συγγραφείς. Καθηγητής αρχαιολογίας, εκτός των άλλων, έχει το άφθαστο ταλέντο να φέρνει το παρελθόν τόσο κοντά στο σήμερα, ώστε ο αναγνώστης των μυθιστορημάτων του να νομίζει ότι καταστάσεις που έχουν συμβεί στον αρχαίο κόσμο αγγίζουν την πραγματικότητα του σύγχρονου ανθρώπου και την επηρεάζουν. Και βέβαια οι πωλήσεις των βιβλίων του φανερώνουν την προσοχή του αναγνωστικού κοινού για τις καταστάσεις που περιγράφει.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω αναφορά στο σπουδαίο συγγραφέα είναι πως το παρελθόν ενδιαφέρει. Άλλωστε η μνεία σε αυτό πολλές φορές χρησιμεύει ως μέσον ερμηνείας της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά και για την εξαγωγή συμπερασμάτων, που μπορεί να θεωρηθούν ακόμη και οδηγίες για την αντιμετώπιση διαχρονικών καταστάσεων.
Οι χώροι όπου κατεξοχήν εκτίθεται το παρελθόν είναι τα μουσεία. Σε αυτά μπορεί να βρει κανείς –όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό- τα πάντα: από ταπεινά αντικείμενα καθημερινής χρήσης και σύμβολα κύρους -που μπορεί να είναι περίτεχνα χρυσά στεφάνια και θώρακες με πολύπλοκες διακοσμήσεις- μέχρι υλικά καλλωπισμού που δείχνουν ματαιοδοξία και φιλαρέσκεια, καθώς και μικροί θησαυροί νομισμάτων που μάταια περίμεναν για αιώνες τον ιδιοκτήτη τους για να τα αξιοποιήσει.
Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι μία επίσκεψη σε μουσείο είναι πολλαπλά χρήσιμη. Αυτοί μάλιστα που θα ωφεληθούν περισσότερο είναι οι μαθητές. Θα έχουν την ευκαιρία να περιεργασθούν ιδίοις όμμασιν όλα αυτά που τους γίνονται γνωστά μέσω των εγχειριδίων, και θα κατανοήσουν ότι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν έζησαν σε έναν κόσμο που κινούνταν στη σφαίρα του φαντασιακού, αλλά σε μία κοινωνία που είχε ανάγκες και ενδιαφέροντα όπως και η σημερινή.
Βέβαια είναι σημαντικό να τονιστεί ότι μία μορφωτική επίσκεψη απαιτεί και την κατάλληλη προετοιμασία. Εδώ βεβαίως σημαντικός είναι ο ρόλος των παιδαγωγών, των δασκάλων δηλαδή των παιδιών, που θα τα συνοδέψουν. Θα πρέπει να τα προετοιμάσουν κατάλληλα, να φροντίσουν να γνωρίζουν πως θα κινηθούν στους χώρους του μουσείου, να έχουν τις στοιχειώδεις γνώσεις για να αντιληφθούν τη δομή που  έχει η έκθεση. Ταυτόχρονα θα επωμιστούν και το ρόλο να ερμηνεύσουν τα εκθέματα, ώστε να γνωρίσουν οι μαθητές τη σημασία τους και τον πολιτιστικό τους ρόλο. Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα γίνεται αντιληπτός ο παιδαγωγικός/επιστημονικός ρόλος των συνοδών.
Εννοείται ότι μία μορφωτική επίσκεψη μπορεί να γίνει και σε άλλους χώρους. Για παράδειγμα θα παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον η επίσκεψη στους αρχαιολογικούς χώρους στους οποίους βρέθηκαν τα αντικείμενα του μουσείου. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι τόποι που συνδέονται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα έχουν μία ειδική φόρτιση που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. Τέλος, σήμερα με την ανάπτυξη της βιομηχανικής αρχαιολογίας (που έχει ως πεδίο έρευνάς της τους βιομηχανικούς χώρους του 19ου και του 20ου αι.), της ενάλιας αρχαιολογίας (που εξετάζει τα υπολείμματα των ναυαγίων του αρχαίου κόσμου) κοκ. θα ήταν πολύ σημαντική και ωφέλιμη η επίσκεψη σε χώρους που φυλάσσονται τα σχετικά ευρήματα.
Οι μορφωτικές επισκέψεις λοιπόν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προσπάθειας για καλύτερη μόρφωση της νέας γενιάς. Είναι το μέρος που συμπληρώνει τις θεωρητικές γνώσεις, και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την κατανόηση εποχών και νοοτροπιών. Είναι δηλαδή απαραίτητες και πολλαπλά ωφέλιμες, αρκεί να γίνεται η σωστή αξιοποίησή τους.

ΝΠ



Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Μαζί με τις ευχές για ένα δημιουργικό 2017 δημοσιεύουμε ένα παλαιότερο άρθρο μας, που αποτελεί και  ανασκόπηση θέσεων -μέρες που είναι. Ταυτόχρονα το θεωρούμε και ως ευκαιρία για  σκέψεις σχετικές με το ρόλο των Θρησκευτικών σε ένα σχολείο που αλλάζει.
ΝΠ



Είναι ανεπίτρεπτο να θεωρείται το θρησκευτικό μάθημα απυρόβλητο από τις εξελίξεις ή ξεκομμένο από την υπόλοιπη σημερινή πραγματικότητα . Είναι ενταγμένο οργανικά σε αυτή, αυτή θα πρέπει να αποτελεί το σημείο αναφοράς του, ενώ ο σκοπός του θα πρέπει να συναρτάται από τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Σε αντίθετη περίπτωση θα δικαιώνει κάποιους που το θέλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και όχι στο αναλυτικό πρόγραμμα των σχολείων μας.

Επομένως ο λόγος για τα Θρησκευτικά θα πρέπει να λάβει αρχικά υπόψη του τα χαρακτηριστικά τα οποία διακρίνουν τη σύγχρονη κοινωνία για να μπορέσει να βοηθήσει το μάθημα –και τους εκπαιδευτικούς που το διδάσκουν- και να αναδείξουν την αναγκαιότητά της ύπαρξής του σε ένα σύγχρονο σχολικό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει πως όλοι πρέπει να κατανοήσουν πως η πολυπολιτισμικότητα η εκκοσμίκευση, και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων, που αποτελούν χαρακτηριστικά της σύγχρονης κοινωνίας, το οδηγούν αναγκαστικά, αν διατηρήσει μία απολογητική-κατηχητική μορφή, στο περιθώριο και στην απομόνωση, μιας και το περιεχόμενο του δε θα συμβαδίζει με αυτά τα τρία μεγέθη. Άρα ο προβληματισμός γύρω από αυτό, για να είναι γόνιμος, θα πρέπει να αφορά μία εκ νέου οριοθέτηση των σκοπών των Θρησκευτικών, για να μπορέσει να είναι σύστοιχο με τη σημερινή πραγματικότητα και να θεωρηθεί έτσι απαραίτητο να διδάσκεται στη νεολαία, που ζει και κινείται σε ρυθμούς του τώρα. Κάτω λοιπόν από αυτή την προοπτική, είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό από όλους ότι δεν πρέπει να αντιπαρέλθουν την πραγματικότητα και να εφησυχάσουν ή να χρησιμοποιήσουν ακατάλληλα δεδομένα για την ερμηνεία της. Να τονιστεί πως πλέον ακατάλληλο, είναι η παραδοσιαρχία και οι παρενέργειες που προκύπτουν από αυτή, όταν χρησιμοποιείται ως εργαλείο ερμηνείας, διεκδικώντας μάλιστα και τη θέση της γνήσιας παράδοσης.

Πάντως από τη μελέτη του παρελθόντος