ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΠΙΝΑΚΑ


ΓΙΑΤΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ



Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Σχολικοί Σύμβουλοι



Από το ενημερωμένο site omathimatikos.gr πληροφορούμαστε ότι
"Σύμφωνα με πληροφορίες στο τελικό στάδιο βρίσκεται το νομοθετικό πλαίσιο για τη δημιουργία ενός νέου θεσμού που θα περιλαμβάνει τα ΓΡΑΣΕΠ, τα ΓΡΑΣΥ και τους Σχολικούς συμβούλους.
Θα δημιουργηθεί ένα νέο τμήμα στο οποίο θα ανήκουν όλοι αυτοί.
Το τμήμα αυτό θα αναλάβει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, όπως επίσης και την επιμόρφωση.
Προϊστάμενος του τμήματος αυτού θα είναι ένας Σχολικός Σύμβουλος.
Ο αριθμός των Σχολικών Συμβούλων θα είναι μικρότερος" (πατήστε εδώ για να διαβάσετε την ανάρτηση).
Σύμφωνα με πληροφορίες η διαδικασία επιλογής Σχολικών Συμβούλων θα αρχίσει το αργότερο το Νοέμβρη,  και η τοποθέτηση  θα γίνει μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Χριστιανική Ηθική και «Ψηφιακές ασκήσεις»: Διδάσκοντας με ΤΠΕ τη σχέση των δύο φύλων



Χριστιανική Ηθική και «Ψηφιακές ασκήσεις»: Διδάσκοντας με ΤΠΕ τη σχέση των δύο φύλων





ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Οι ηθικοί προβληματισμοί, ως διδακτικό αντικείμενο, χρησιμοποιούν κυρίως το διάλογο ως μέσον διδασκαλίας. Οι ΤΠΕ όμως μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμα εργαλεία που θα τον αναδείξουν, και θα βοηθήσουν στη διερεύνηση παραμέτρων που ενδεχομένως δεν είχαν αναζητηθεί.

Τα παραπάνω υλοποιούνται με ένα σενάριο μαθήματος που αφορά τις σχέσεις των δύο φύλων. Οι μαθητές έχουν την ευκαιρία χρησιμοποιώντας το υλικό που μπορεί να δώσουν σύγχρονα ψηφιακά μέσα, όπως ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, να επεκτείνουν τους προβληματισμούς τους για ένα ζήτημα που προκαλεί ενδιαφέρον, και να καλύψουν όλες τις πτυχές του ζητήματος.



ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: Ηθικός προβληματισμός, Δύο φύλλα, Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, Ψηφιακό διάγραμμα, Ψηφιακή επεξεργασία



ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όπως είναι γνωστό το Αναλυτικό

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Οδυσσέας Ελύτης, Τα ονόματα της Παναγίας

Η Κοίμηση της Θεοτόκου, Δεκαπενταύγουστο, Ελύτης και Αιγαίο


Λίγο για μια στιγμή να παίξεις πάνω στην κιθάρα σου

Ε, ε, Χρυσομαλλούσα/ ε, ε, Χρυσοσκαλίτισσα

Να ξεπετιέται πάλι το βουνό με τ’ άσπρο σπίτι στην πλαγιά

τ’ άλογο με τα δύο φτερά/ και η άγρια φράουλα της θάλασσας

Λάμπουσα και Κανάλα μου και Παραπόρτιανή μου

θα δεις την πράσινη ψαρόβαρκα σκαμπανεβάζοντας να χάνεται

μέσα στ’ αραποσίτια

τον Μήτσο με τιε τρίχες και με τ’ αλυσιδάκι στο λαιμό






Ε, Παναγιά Τα Μάγκανα/ ε, Παναγιά Τόσο Νερό

Να βλαστημάει και ν’ ανεβάζει ανίδεος μες στα δίχτυα του\

τέσσερα – πέντε αρχαία ελληνικά

το τέλλεσθε και το νηυσί, το μέλεα και το κρίναι σα









Καρυστιανή κι Ακλειδιανή/ Δαφνιώτισσα κι Αργιώτισσα

Που μια στιγμή τα παίζεις πάνω στην κιθάρα σου


κι απ’ τ’ αναμμένο πέλαγο αντικρύ σου ακούς

Έι, Κρουσταλλένια, έι Δροσιανή/ έι Παναγιά του Νίκους

Να σχίζεται στα δύο τ’ ουρανού το καταπέτασμα

κι ένας παμπάλαιος έφηβος απαράλλαχτος εσύ

να κατεβαίνει- κοίτα:

Στα κύματα μ’ ένα καμάκι ορθός και στους αφρούς να πλέει

Σπηλιώτισσα και Μερσινιά και Θαλασσίστρα μου έι!»

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Η πόλη της Τιβεριάδας Ιουλιάς

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας HAARETZ βρέθηκε στη βόρεια όχθη της θάλασσας της Γαλιλαίας, στο φυσικό πάρκο της κοιλάδας Bethsaida, η αρχαία πόλη Ιουλιάς, η οποία σχετίζεται με τους Απόστολους Πέτρο, Ανδρέα και Φίλιππο.

Η βασική αρχαιολογική ανακάλυψη είναι ένα προηγμένο λουτρό ρωμαϊκού στιλ. Αυτό αποδεικνύει ότι υπήρχε μια πόλη και όχι ένα ψαροχώρι, δήλωσε ο Δρ Mordechai Aviam του Kinneret College στην εφημερίδα Haaretz.
Περισσότερες πληροφορίες βλ. στην ηλεκτρονική έκδοση της HAARETZ (http://www.haaretz.com/archaeology/1.805402). Από αυτή προέρχεται και η φωτογραφία της ανάρτησης. Για την ελληνική παρουσίαση βλ. στην ιστοσελίδα του PROTAGON http://www.protagon.gr/epikairotita/vrethike-i-poli-apo-tin-opoia-katagontousan-oi-apostoloi-petros-kai-andreas-44341457161

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

Όταν υπάρχει μεράκι και καλή διάθεση!


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ






Η θεολογία στην αυθεντική της μορφή, όταν θέλει να δικαιώνει το όνομά της, οφείλει να διαλέγεται. Να αφουγκράζεται τις αγωνίες του ανθρώπου, να τον πλησιάζει και να προσπαθεί με τον ποιητικό και αποκαλυπτικό της λόγο να τον βοηθάει. Μόνο τότε θα μπορεί να πιστεύει ότι έχει επιτελέσει την αποστολή της και αξίζει να συν-υπάρχει με τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε διαφορετική περίπτωση δε θα αποτελεί ζωντανό οργανισμό, αλλά η θέση της θα είναι δίπλα στα εκθέματα μουσείου, που είναι μεν χρήσιμα για μελέτη και θέαση, εφόσον αποτελούν αντικείμενα που βοηθούν στην κατανόηση δραστηριοτήτων του παρελθόντος, δε φαίνεται όμως να έχουν ουσιαστική παρέμβαση στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.
Για να μπορέσει η θεολογία να διαλέγεται και να βοηθάει το σύγχρονο άνθρωπο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να μπορεί να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Αυτό θα έχει σα συνέπεια να αρθρώνει λόγο, που θα αγγίζει τις παραμέτρους σημερινών προβλημάτων. Απαραίτητο εργαλείο της γι’ αυτό, είναι η χρήση της παράδοσης και όχι μη αυθεντικά κατασκευάσματα, όπως η παραδοσιαρχία, που δυστυχώς συναντάται αρκετές φορές σε χώρους ανθρωπιστικών επιστημών. Η πρώτη, δηλ. η παράδοση, σημαίνει ότι αξιοποιείται η προηγούμενη εμπειρία για να δώσει την ώθηση στο παρόν. Η δεύτερη όμως, η παραδοσιαρχία, είναι προσκόλληση σε καταστάσεις του παρελθόντος, αδυναμία προσαρμογής στην πραγματικότητα που βιώνεται από τον σύγχρονο άνθρωπο και άρνηση του παρόντος.
Με βάση αυτές τις σκέψεις αντιλαμβάνεται κάποιος ότι η θεολογία δε μπορεί να μένει αμέτοχη στα σημερινά προβλήματα. Ούτε μπορεί να προβάλλει ως άλλοθι ότι το αντικείμενο της ενασχόλησής της δεν τη νομιμοποιεί να αρθρώνει λόγο. Εφόσον φιλοδοξεί να είναι ο λόγος για το Θεό, δε μπορεί να αγνοεί την εικόνα Του, που είναι ο άνθρωπος. Επομένως το καθήκον της είναι να βρίσκεται κοντά σε αυτόν, και να αγωνίζεται να του δώσει καλύτερη ποιότητα ζωής –εννοείται όχι με τεχνικές συμβουλές- αλλά υποδεικνύοντάς του έναν άλλο δρόμο και τρόπο ζωής, προβάλλοντας το σεβασμό για τα δημιουργήματα του Θεού, που όλα είναι «καλά λίαν» σύμφωνα με το βιβλικό λόγο. Στην ουσία, όπως τόνιζε ένας πρόωρα χαμένος  δάσκαλος της θεολογίας, ο Νίκος Νησιώτης, «(η αποστολή της θεολογίας του καιρού μας) …συνίσταται στο να ξαναερμηνεύσει τον εαυτό της, προκειμένου να συνεισφέρει εποικοδομητικά στη διασάφηση των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από την ιλιγγιώδη άνθιση των φυσικών επιστημών» (στο Νίκου Νησιώτη, Η πνευματολογική Χριστολογία της φύσεως και οι συνέπειές της για την οικολογία και τον ολικό ανθρωπισμό, στον συλλογικό τόμο «Άνθρωπος και Περιβάλλον», Πάφος 1994, σελ. 63).
Δε θα κόμιζε κάποιος γλαύκα ες Αθήνας αν έλεγε ότι πολλά από τα προβλήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία έχουν και οικολογική διάσταση Αυτό σημαίνει ότι πολλές φορές η επέμβαση του ανθρώπου αντί να θεραπεύει και να συντελεί στην ευτυχία του, σωρεύει περισσότερα προβλήματα από αυτά που πάει να λύσει, με αποτέλεσμα οι ανησυχίες για την ποθούμενη ποιότητα ζωής συνεχώς να πληθαίνουν. Στο ίδιο μήκος κύματος, (δηλαδή στην αναφορά προβλημάτων που έχουν οικολογική διάσταση), αγαθά τα οποία θεωρούνταν αυτονόητα από προηγούμενες γενιές, σήμερα θεωρούνται πολύτιμα και σε ανεπάρκεια, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που δίνονται στο σημερινό καταναλωτικό κοινό προϊόντα τα οποία έχουν αμφισβητούμενη προέλευση και δεν είναι γνωστές οι παρενέργειες που έχουν στον οργανισμό που τα καταναλώνει, καθώς και οι μακροχρόνιες επιπτώσεις τους.
Εύλογα θα αναρωτιούνταν κάποιος για τον τρόπο που θα μπορούσε η θεολογία να προτείνει λύσεις για το οικολογικό πρόβλημα. Ο καλύτερος, κατά τη γνώμη μου, τρόπος είναι να μη μιλήσει θεωρητικά, αλλά να ανατρέξει σε πράξεις ανθρώπων που βίωσαν την αγαπητική σχέση με το Θεό, και αυτή τους η εμπειρία αποτέλεσε την πυξίδα για όλη τους τη ζωή. Αυτός λοιπόν ο δεσμός με το Δημιουργό, τους έκανε να αποκτήσουν μία αρμονία με την κτίση, να επιδιώκουν να κινούνται εντός της, έχοντας τη συναίσθηση ότι αποτελούν μέρος της και πως ο τυχόν τραυματισμός της, που θα προερχόταν από δικές τους παρεμβάσεις θα ήταν οδυνηρός και για τους ίδιους. Παράλληλα αυτή τους η σχέση, τους οδηγούσε στην αναζήτηση της αυθεντικότητας, που φαίνεται να φαντάζει σαν αντίδοτο σε προβλήματα, σαν αυτά που σχετίζονται με το περιβάλλον.
Ο χριστιανός άνθρωπος, δηλαδή, δε μπορεί να αποδέχεται το μη αυθεντικό, αυτό που βρίσκεται σε δυσαρμονία με το Θεό και την κτίση, που Αυτός δημιούργησε. Δε μπορεί λοιπόν να θεωρεί χρήσιμο και κατάλληλο, οτιδήποτε δείχνει να αποτελεί διαστρέβλωση του έργου του Θεού, το οποίο μάλιστα μπορεί να εκθέτει τα δημιουργήματα Του σε κινδύνους.
Εδώ νομίζω έχει σημαντικό ρόλο η λιτότητα -όχι με λόγια αλλά με πράξεις ουσιαστικές, που θα αποτελούν μέρος μιας ολικής στάσης ζωής- την οποία επιζητεί να διασώσει ο χριστιανισμός, τουλάχιστο στην αυθεντική του μορφή. Η διδασκαλία του δεν ευνοεί τις υπερβολές και τις ακρότητες,  ούτε δείχνει να προτιμά καταστάσεις που βάζουν τον άνθρωπο κάτω από το κέρδος υποβαθμίζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Αυτό άλλωστε υπενθυμίζει διαρκώς το λόγιο του Κυρίου «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού» (Ματθ. 4,4),καθώς και ο τρόπος της ζωής του.



***
Έχει τονιστεί και στην αρχή του άρθρου ότι η θεολογία δεν έχει τη δυνατότητα να προσφέρει τεχνικές λύσεις στα σοβαρά προβλήματα που απασχολούν το σημερινό άνθρωπο. Νομίζω όμως ότι η εκζήτηση της αυθεντικότητας, η προσπάθεια για να γίνει η ζωή μας όσο το δυνατό πιο απλή και η ανάγκη για μεγαλύτερο σεβασμό από τον άνθρωπο των κανόνων που καθόριζαν πάντα τις σχέσεις των όντων, μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση της προτεραιότητας να αποκτήσει η ζωή μία ποιότητα, που όλοι, όσοι διαμένουμε σε αυτόν τον υπέροχο –παρ’ όλα τα προβλήματά του – πλανήτη τη δικαιούμαστε.

Νίκος Παύλου


Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Οι Φιλισταίοι και οι χοίροι της Παλαιστίνης

Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Ηaaretz δημοσιεύεται ένα ενδιαφέρον άρθρο για την προέλευση των χοίρων της βιβλικής Παλαιστίνης. Γενετικές αναλύσεις που έγινα σε οστά που προέρχονται από αυτούς,ηλικίας 3000 ετών, απέδειξαν ότι πιθανόν οι χοίροι προέρχονταν από την περιοχή του Αιγαίου και έφτασαν στο χώρο κατοίκησης του βιβλικού Ισραήλ με τα σκάφη των λαών της θάλασσας, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Φιλισταίοι.
Να σημειωθεί, όπως τονίζεται στο άρθρο, που υπογράφεται από τον Philippe Bohstrom, ότι ο χοίρος μεταφέρονταν εύκολα με τα πλεούμενα της εποχής, αφού ούτε ιδιαίτερες απαιτήσεις είχε για τη διατροφή του και ήταν μικρόσωμος σε σχέση με τα βοοειδή, ενώ το κρέας του ήταν απαραίτητο για τη διατροφή των ταξιδευτών της Ανατολικής Μεσογείου.
Για να διαβάσετε το άρθρο πατήστε εδώ. Το σχεδιάγραμμα της ανάρτησης προέρχεται από το άρθρο της εφημερίδας.
Σημείωση Θεολόγων μαυροπίνακα: Ίσως ο συσχετισμός Φιλισταίων και χοίρων να είχε εντυπωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο του βιβλικού Ισραήλ, και να βοηθάει στην  ερμηνεία της απέχθειας που για το συγκεκριμένο είδος ζώου που καταγράφεται στην Πεντάτευχο.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η "κρατική" εδραίωση του μονοθεϊσμού στον βιβλικό Ισραήλ

Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "ΣΥΝΘΕΣΙΣ"

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"ΤΑ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ"





ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ




Στην Π. Διαθήκη υπάρχει στενή σχέση του Θεού με την ιστορία. Η ιστορία είναι το αποκλειστικό πεδίο της θείας αποκάλυψης και ενέργειας. Η ιστορική αφήγηση αποσκοπεί στο να καταστήσει σαφές ότι η ιστορία είναι το πεδίο εκδήλωσης των θείων ενεργειών. Ο Θεός αποκαλύπτεται σ' αυτήν και ενεργεί μέσα σ' αυτήν όχι για να ανταποκριθεί σε μια ιστορική ανάγκη της στιγμής, αλλά για να την κατευθύνει σε έναν συγκεκριμένο σκοπό, τη σωτηρία των ανθρώπων και την ειρηνική συμβίωση με τους λαούς και τα έθνη. Όπως ο ισραηλιτικός λαός, έτσι και τα έθνη υπόκεινται τόσο στην κρίση όσο και στην εύνοια του Θεού. Κρίνονται και τιμωρούνται για την παράβαση του έμφυτου ηθικού νόμου, ευεργετούνται και σώζονται ως μέλη της παγκόσμιας βασιλείας του. Ο λαός του Ισραήλ με την εκλογή του ως περιούσιου λαού καλείται να γίνει ο φορέας της ευλογίας του Θεού στα έθνη, το φυτώριο για την ανακαίνιση του ανθρωπίνου γένους και την επανάκτιση της προπτωτικής κατάστασης της μακαριότητας, της αγαθότητας, της ευθύνης. Αυτός είναι ο βασικός προορισμός του για την πραγματοποίηση του οποίου οι προφήτες, ως όργανα του Θεού, αναλαμβάνουν πρωτεύοντα ρόλο. Μέσα από την εναλλαγή σκηνών αμαρτίας, κρίσης, αγνωμοσύνης, διάσπασης, διενέξεων, αποστασίας, αδικίας, αντιρρήσεων, πολέμων, βιαιοτήτων εμφανίζονται προφήτες (Αμώς, Μιχαίας, Πρωτοησαΐας, Σοφονίας, Ιεζεκιήλ, Δευτεροησαΐας, Οβδιού, Τριτοησαΐας, Ιωνάς, Ζαχαρίας, Δανιήλ), οι οποίοι ομιλούν για ένα νέο πνευματικό ξεκίνημα με βασικό χαρακτηριστικό την ανοιχτοσύνη προς τα έθνη και τους λαούς, τους αλλογενείς και τους ξένους. Ο Θεός καθίσταται πλέον το "φως των εθνών", το "πνεύμα χάριτος", η "αναβλύζουσα πηγή" για "κάθε σάρκα", μεσιτεύει υπέρ των εθνών και των λαών με κύριο γνώμονα το νόμο, το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, που θα οδηγήσουν στη σωτηρία του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α.
Ο Ισραήλ και τα έθνη - Εισαγωγικά
Η γη της επαγγελίας - Η χώρα
Οι πόλεμοι στον βιβλικό Ισραήλ
Η "εξωτερική" πολιτική το προφήτη Ησαΐα. Η χώρα και τα έθνη
Ο λόγος της κρίσης και η προφητεία
Η Σιών και τα έθνη
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β.
Αμώς
Μιχαίας
Πρωτοησαΐας
Σοφονίας
Ιεζεκιήλ
Δευτεροησαΐας
Οβδιού
Τριτοησαΐας
Ιωνάς
Ζαχαρίας
Δανιήλ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
SUMMARY
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΙΒΛΙΚΩΝ ΧΩΡΙΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΘΕΜΑΤΩΝ