TO ΠΑΛΑΙΟΔΙΑΘΗΚΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 H Βάπτιση του Ιησού είναι ιστορικό γεγονός, Αν η ιστορία ήταν επινοημένη, ο συντάκτης δεν θα έβαζε ποτέ τον Μεσσία να βαπτιστεί από το Ιωάννη. Οι Ευαγγελιστές το κατέγραψαν επειδή ήταν πασίγνωστο γεγονός που διατηρήθηκε στη συλλογική μνήμη και ερμηνεύτηκε θεολογικά. Ο Ιησούς δεν είναι ο απόμακρος Μεσσίας, αλλά ταυτίζεται πλήρως με την αμαρτωλή ανθρωπότητα («εκπλήρωση πάσης δικαιοσύνης»).

Για να γίνουν κατανοητές οι καταγραφές και τα θαυμαστά που συμβαίνουν να τονιστεί ότι η Βάπτιση του Ιησού παρουσιάζεται από τους Ευαγγελιστές ως η εκπλήρωση και η υπέρβαση της αρχαίας τελετής στέψης των βασιλιάδων του βιβλικού Ισραήλ.

Στην Παλαιά Διαθήκη, η τελετή ενθρόνισης του νέου βασιλιά περιλάμβανε χρίση με αγιασμένο λάδι και απαγγελία ψαλμών που τόνιζαν την Υιοθεσία από τον Θεό. Ο Προφήτης έχριε τον Βασιλιά με ελαιόλαδο (σύμβολο της χάριτος του Θεού) στο κεφάλι. Στον Ιορδάνη, ο Ιησούς δεν χρίεται με λάδι από ανθρώπινο χέρι, αλλά χρίεται απευθείας με το Άγιο Πνεύμα “Ιησοῦν τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ, ὡς ἔχρισεν αὐτὸν ὁ θεὸς πνεύματι ἁγίῳ καὶ δυνάμει, ..”

Η φωνή από τον ουρανό («Συ εί ο Υιός μου ο αγαπητός...») δεν είναι τυχαία. Είναι άμεση αναφορά στον Ψαλμό 2,7, ο οποίος διαβαζόταν κατά την ενθρόνιση των βασιλιάδων της Ιουδαίας:

"Κύριος είπε προς με: Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα." (Ψαλμός 2:7)

Οι Ευαγγελιστές λοιπόν καταγράφουν τη Βάπτιση για να δείξουν ότι ο Ιησούς είναι ο αναμενόμενος "Χριστός" (Κεχρισμένος Βασιλιάς), και ο Καινούριος Κόσμος είναι ήδη παρόν.

Η φράση «Συ εί ο Υιός μου ο αγαπητός, εν σοι ευδόκησα» λειτουργεί ουσιαστικά ως ένα «θεολογικό μωσαϊκό». Η  φωνή του Πατέρα στον Ιορδάνη συνθέτει τρεις διαφορετικές παραδόσεις  της Παλαιάς Διαθήκης και  αποκαλύπτει ότι ο Ιησούς δεν είναι απλώς ένας Βασιλιάς (όπως είδαμε πριν), αλλά ένας Βασιλιάς που πρόκειται να θυσιαστεί για το καλό της ανθρωπότητας.

Ας δούμε τα τρία επίπεδα που συνθέτουν τη Βάπτιση :

 

1. Ο Βασιλιάς (Ψαλμός 2:7)

Η φράση: "Συ εί ο Υιός μου..."

Η Πηγή: Ο Βασιλικός Ψαλμός της ενθρόνισης.

Το Νόημα: Ο Ιησούς αναγνωρίζεται ως ο Μεσσίας, ο Κεχρισμένος, o Αρχηγός της Βασιλείας του Θεού.

 

2. Ο Νέος Ισαάκ (Γένεσις 22:2)

Η φράση: "...ο αγαπητός"

Η Πηγή: Η εντολή του Θεού στον Αβραάμ: "Λάβε τον υιόν σου τον αγαπητόν, τον οποίον ηγάπησας, τον Ισαάκ... και πρόσφερε αυτόν εις ολοκαύτωμα".

Η Σύνδεση: Στην ιουδαϊκή σκέψη, ο όρος "αγαπητός" (εβραϊκά yachid, που σημαίνει και "μοναδικός") είναι τεχνικός όρος που συνδέεται άμεσα με τη θυσία.

Το Νόημα: Χρησιμοποιώντας αυτή τη λέξη, ο Θεός Πατέρας δεν εκφράζει απλώς συναισθηματική αγάπη. Δηλώνει ότι ο Ιησούς είναι ο Νέος Ισαάκ. Όπως ο Αβραάμ δεν λυπήθηκε τον γιο του, έτσι και ο Θεός προσφέρει τον Υιό Του για θυσία.

Η Βάπτιση δηλαδή προεικονίζει τον Σταυρό. Η κατάδυση στο νερό συμβολίζει τον θάνατο/ταφή και η ανάδυση την ανάσταση.

 

3. Ο Πάσχων Δούλος (Ησαΐας 42:1)

Η φράση: "...εν σοι ευδόκησα" (δηλαδή: σε σένα βρήκα ανάπαυση).

Η Πηγή: Η αρχή των περίφημων ασμάτων του "Δούλου του Κυρίου" στον Ησαΐα: "Ιδού ο παις μου... η ψυχή μου ευδόκησεν εις αυτόν".

Το Νόημα: Η μεγάλη ανατροπή. Ο Ιησούς είναι μεν Βασιλιάς (Ψαλμός 2), αλλά δεν θα επιβληθεί με τη βία. Θα δράσει ως ο ταπεινός "Δούλος του Γιαχβέ" που θα σηκώσει τις αμαρτίες του λαού και θα υποφέρει γι' αυτές (Ησαΐας 53).