"Οι Τελώνες των Ευαγγελίων"

Διαβάστε στο academia.edu πατώντας εδώ.
Από τον πρόλογο του άρθρου:
"Στην εποχή του Ιησού, τον 1o αι. μ.Χ., έργο των Τελωνών ήταν κυρίως η είσπραξη των τελών, δηλ. των έμμεσων φόρων. Όπως είναι γνωστό πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν άδικοι και άπληστοι, ενώ αυτά που συνέλεγαν έπρεπε να ικανοποιούν την κρατική εξουσία που τους είχε παραχωρήσει αυτό το έργο, αλλά και τους ίδιους. Εξ αιτίας αυτών, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές,(1),θεωρούνταν από την κοινωνία της Παλαιστίνης μισητοί και ξένα σώματα, που δεν ανήκαν στους «υιούς του Αβραάμ» κάτι που κυρίως ισχυρίζονταν οι ιουδαϊκές θρησκευτικές παρατάξεις, (2), ενώ εξισώνονταν με τους αμαρτωλούς , τους εθνικούς και τις πόρνες"

"Μαθήματα Από Την Αθηναϊκή Δημοκρατία" Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Κυρτάτα

"Η αθηναϊκή δημοκρατία, στην ολοκληρωμένη της μορφή, λειτούργησε λιγότερο από δύο αιώνες. Η ιδέα της ωστόσο αναγεννάται διαρκώς, προσφέροντας διδάγματα και πρότυπα για προβληματισμό και μίμηση. Το βιβλίο του Δημήτρη Ι. Κυρτάτα «Μαθήματα από την αθηναϊκή δημοκρατία» περιστρέφεται ιδιαιτέρως γύρω από σημαντικά προβλήματα του πολιτεύματος. Εξετάζει τις απαρχές και την κατάρρευσή του, τη διαπλοκή της πολιτικής με την οικονομία, τη θέση των δούλων και της θρησκείας, με αναφορά στην καταδίκη του Σωκράτη. Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται η αντιδιαστολή της άμεσης με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που απασχολεί τις σημερινές συζητήσεις για την επικαιρότητα του αθηναϊκού πολιτεύματος" (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)



Τα περιεχόμενα του βιβλίου



Πρόλογος
Δανεισμοί και χρέη: Οικονομική κρίση και μεταρρυθμίσεις στην αρχαϊκή Αθήνα
Οικονομικά αιτήματα και πολιτική μεταρρύθμιση: Οι κοινωνικοί αγώνες στη σκέψη του Αριστοτέλη
Η αθηναϊκή κοινωνία από τον Σόλωνα στον Κλεισθένη ή η πορεία προς την πολιτική δημοκρατία
Οι δούλοι της αθηναϊκής δημοκρατίας
Δημοκρατία άμεση και αντιπροσωπευτική: Διδάγματα από την κλασική Αθήνα
Αθηναϊκές ταυτότητες του πέμπτου αιώνα
Η καταδίκη του Σωκράτη
Το τέλος της αθηναϊκής δημοκρατίας
Ευρετήριο

Βρέθηκε μία από τις πρώτες απεικονίσεις του Ιησού;

Σύμφωνa με δημοσίευμα της ηλεκτρονικής έκδοσης της dailymail και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ στην αρχαία αιγυπτιακή πόλη της Οξυρρύγχου βρέθηκε μία απεικόνιση του Ιησού. Όπως τονίζεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ " επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης και της Καταλανικής Εταιρείας Αιγυπτιολογίας....ανακάλυψαν μια αρχαία υπόγεια δομή, κάτι σαν ταφικό θάλαμο, στην αρχαία αιγυπτιακή πόλη της Oξυρρύγχου, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 160 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της αιγυπτιακής πρωτεύουσας.".


Στην απεικόνιση, όπως αναφέρει η Daily mail, εμφανίζεται νεαρός άνδρας με σγουρά μαλλιά που δείχνει να ευλογεί.


Περισσότερα βλ και στην ιστοσελίδα του κ. Μόσχου Γκουτζιούδη "ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ.
(Οι φωτό που ακολουθούν, προέρχονται από την ηλεκτρονική έκδοση της Daily mail).

 

Τέλος, για την αρχαία Οξύρρυγχο και τη σημασία της για την Ύστερη αρχαιότητα και τον Πρώιμο Χριστιανισμό βλ το ενδιαφέρον  βιβλίο "Οξύρυγχος. Η πόλη που έφερε το όνομα ενός ψαριού Οι Έλληνες στη Ρωμαϊκή Αίγυπτο " (Αθήνα 2008)

Τριήμερο εκδηλώσεων για τον Ελ Γκρέκο

Το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας διοργανώνει τριήμερο εκδηλώσεων για τον Ελ Γκρέκο

Η ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ.

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ LARISSANET (11/4/2014)

Στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, μετά το κεφάλαιο 21, ο Ματθαίος αρχίζει να περιγράφει τα γεγονότα που συνέβησαν στην Ιερουσαλήμ πριν το Πάθος. Ο Ιησούς και οι μαθητές του εισέρχονται στην πόλη του Δαβίδ. Στην αρχή της αφήγησης είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία του μεσσιανικού θριάμβου του, που δικαιολογούν και τον τίτλο Υιός Δαβίδ που θα του αποδώσει το πλήθος. Η χριστολογία όμως κατόπιν αλλάζει και οι πρώτες κοινότητες επιλέγουν να παρουσιάσουν τον αρχηγό της πίστης τους σαν τον Πάσχοντα Δούλο του Θεού, ο οποίος, μέσα από το Πάθος, θα οδηγήσει την ανθρωπότητα, και όχι μόνο τον Ισραήλ, στη λύτρωση.

Πιο αναλυτικά, οι στίχοι Μτθ 21,1-11 αναφέρονται στη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού και των μαθητών του στην Ιερουσαλήμ. Μόλις φτάνουν κοντά στην ιερή πόλη ο Ιησούς στέλνει δύο μαθητές του να του φέρουν ένα γαϊδούρι και το πουλάρι του. Ο Ματθαίος συνδέει το γεγονός με τη σχετική προφητεία του προφήτη Ζαχαρία.

Οι μαθητές κάνουν όπως τους λέει ο δάσκαλός τους, που ανεβαίνει στο ζώο, φέροντας στη μνήμη τους παλιούς βασιλιάδες του Ισραήλ, και προχωράει προς την πόλη.  Το πλήθος άρχισε τότε να κραυγάζει: «Δόξα στον Υιό του Δαβίδ! Ευλογημένος αυτός που έρχεται σταλμένος από τον Κύριο! Δόξα στο Ύψιστο Θεό!». Όταν μπήκαν στην πόλη αναστατώθηκαν όλοι και το πλήθος έλεγε ότι αυτός είναι ο προφήτης Ιησούς από τη Ναζαρέτ.

Είναι μία εποχή με έντονες τις μεσσιανικές προσδοκίες. Το αποκαλυπτικό κλίμα του 1^ου αι. μ.Χ. έκανε συνέχεια να εμφανίζονται άτομα που πίστευαν στο μεσσιανικό τους ρόλο και πολλοί τους ακολουθούσαν, χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες, που θα είχε μία ενδεχόμενη στάση κατά των Ρωμαίων, αφού πάντα τα μεσσιανικά κινήματα, αυτό το στόχο είχαν: Να ξεσηκώσουν το λαό κατά της αυτοκρατορίας Το ζήτημα είναι κατά πόσον ο Ιησούς, στη φάση της εισόδου του στην Ιερουσαλήμ, έδινε στο μεσσιανικό του ρόλο και μία εθνικοαπελευθερωτική διάσταση. Πάντως είναι γεγονός ότι εύκολα το πλήθος θα του απέδιδε μία τέτοια ιδιότητα, αφού δείχνει να γνώριζε τις θεραπείες και τους εξορκισμούς που έκανε.

Άλλωστε ο τίτλος Υιός Δαβίδ, με τον οποίο τον προσφωνεί ο λαός,  οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τον περιμένουν σαν τον απεσταλμένο του Θεού, που θα τους λυτρώσει. Αυτή η λύτρωση σίγουρα περιλαμβάνει και την εθνική αποκατάσταση που αποτελούσε ένα  από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούσαν τον Ιουδαϊσμό του 1^ου αι. μ. Χ..

Ο τίτλος φαίνεται να είναι ταυτόσημος με τους τίτλους που περιέχονται στην ίδια ενότητα, «βασιλεύς», «ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» και «Προφήτης». Τον περιμένουν λοιπόν να εισέλθει στην Ιερουσαλήμ  και να επανασυστήσει την ένδοξη βασιλεία του προπάτορα Δαβίδ, σαν βασιλιάς του περιούσιου λαού.

Όταν ο Ιησούς ήλθε στην Ιερουσαλήμ, μπήκε στο Ναό και, αφού έδιωξε όλους αυτούς που έκαναν αγοραπωλησίες, τον πλησίασαν τυφλοί και κουτσοί, που τους θεράπευσε. Τα παιδιά άρχισαν τότε να φωνάζουν «δόξα στον Υιό του Δαβίδ». Οι αρχιερείς αγανάκτησαν και του είπαν «Δεν ακούς τι λένε αυτοί;» Ο Ιησούς τότε τους απαντάει  με τον ψαλμό 8,3 «από το στόμα των νηπίων και των βρεφών έκανες να βγει τέλειος ύμνος».

Ο Ιησούς φαίνεται λοιπόν να αποδέχεται το μεσσιανικό τίτλο Υιός Δαβίδ και γι’ αυτό προκαλεί την αγανάκτηση των αρχιερέων. Η οικειοποίηση τίτλου που ανήκε στο Μεσσία σήμαινε βλασφημία κατά του Θεού, και η τιμωρία γι’ αυτό ήταν ο θάνατος. Αυτό άλλωστε τονίζεται στο διάλογο με τον Αρχιερέα, που παραθέτουν οι Ευαγγελιστές, ενώπιον του Μεγάλου Συνεδρίου. Επίσης οι αρχές του ιουδαϊσμού φοβούνταν και τις εξεγέρσεις, που προκαλούσαν οπαδοί των επονομαζόμενων Μεσσιών, εναντίον της Ρώμης, επειδή αυτές  κατέληγαν πάντα σε αποτυχία και καταπνίγονταν στο αίμα των επαναστατών. Αυτό άλλωστε υπονοούν και τα λόγια των Αρχιερέων και Φαρισαίων, που παρατίθενται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (Ιωαν. 11,47-48): «Τι θα κάνουμε; Γιατί πολλά σημεία κάνει αυτός ο άνθρωπος. Αν τον αφήσουμε να συνεχίσει έτσι, όλοι θα πιστέψουν σ’ αυτόν, και τότε θα επέμβουν οι Ρωμαίοι και θα καταστρέψουν και το ναό μας και το έθνος μας».

Στο κέντρο του επεισοδίου βρίσκεται και πάλι ο τίτλος Υιός Δαβίδ. Η πρώτη κοινότητα, διασώζοντας το περιστατικό, ταυτίζει τον Κύριο, ως θεραπευτή, με το γιο του Δαβίδ, Σολομώντα, ο οποίος θεωρούνταν από τις λαϊκές αντιλήψεις, ως ο κατεξοχήν θεραπευτής. Παράλληλα, αφού ο τίτλος έχει αποδοθεί στον Ιησού, και τον ταυτίζει έτσι με το γιο του μεγάλου Ιουδαίου βασιλιά, του δίνει το δικαίωμα να αναμορφώσει τη λατρεία, όπως είχε κάνει και ο Σολομώντας με την ίδρυση του Ναού. Έτσι παρά τη ρητή απαγόρευση  του Μωσαϊκού Νόμου, αποδέχεται τους τυφλούς και τους κουτσούς στο ιερό και τους θεραπεύει, δημιουργώντας έτσι νέες αντιλήψεις για τη σχέση του Θεού με το λαό.  Αυτό φαίνεται να είναι ακόμη μία αιτία για το μίσος εναντίον του των Αρχιερέων και των Γραμματέων.

***

Πάντως, σε κάθε περίπτωση η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στην Ιερουσαλήμ και τα γεγονότα στο ναό των Ιεροσολύμων είναι σημάδια ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μία πραγματικότητα, και ότι οι άνθρωποι μπορούν να ελπίζουν στη σωτηρία και τη λύτρωση. Αυτό είναι, εκτός των άλλων, και ένα αισιόδοξο  μήνυμα για το σημερινό άνθρωπο!

Νίκος Παύλου

"Χριστιανική Ηθική και «Ψηφιακές ασκήσεις»: Διδάσκοντας με ΤΠΕ τη σχέση των δύο φύλων"

Εισήγηση στο 3ο Πανελλήνιο Εκπαιδευτικό Συνέδριο Ημαθίας. Για να τη δείτε πατήστε εδώ.

Μνήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας

Μία αφήγηση με πολλές ιστορικές και θεολογικές προεκτάσεις
Απόσπασμα από το Nov. Propylaeum

[1] [4] Μνήμη τῆς ὁσίας [μητρὸς ἡμῶν add. Mc.] Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. [5] Αὕτη ἐξ Αἰγύπτου ἦν [ἦν ἐξ Α. Mc.] , ἐν ἀκολασίᾳ δὲ [om. Mc.] τὸ πρότερον [6] ζήσασα καὶ πολλῶνἀνθρώπων ψυχὰς διὰ [7] τῆς κατὰ μίξιν ἡδονῆς πρὸς ὄλεθρον ἐκκαλεσαμένη [8] [ἐκκαλουμένη Mc.] καὶ ἐπὶ χρόνοις δεκαεπτὰ τῇ ἀσελγείᾳ [9] προσμείνασα διὰ τὸ εὐθὺς ἐκπαίδων πρὸς τὴν [10] πονηρὰν πρᾶξιν ἐξολισθῆσαι [ἐξ. πρᾶξιν Mc.] , ὕστερον ἐπέδωκεν [11] ἑαυτὴν πρὸς ἄκραν ἐγκράτειαν καὶ ἀρετήν [ἑαυτὴν ἐγκρατεία καὶ ἀρετῆ Mc.] · καὶ[12] τοσοῦτον ὑψώθη δι᾽ ἀπαθείας, ὡς καὶ τοῖς ὕδασιν [13] ἐπιβαίνειν καὶ πεζῃ διαπερᾶν, καὶ ἐν τῷ προσεύχεσθαι [14] μετάρσιος φαίνεσθαι ἄνω εἰς τὸν ἀέρα [15] ἱπταμένη [(πεζῇ- ἱπταμένη) κατὰ γῆν εὐχομένην μετάρσιον αἴρεσθαι Mc.] . Ἡ δὲ αἰτία τῆς μεταβολῆς ἐστιν αὕτη. [16] Κατὰ τὸν καιρὸν τῆς τοῦ τιμίου ξύλου ὑψώσεως, [17] πολλῶν ἁπανταχόθενσυντρεχόντων ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, [18] ἀκολάστοις νέοις καὶ αὕτη [f. 188.] συνεξωρμήθη. [19] Κατὰ τὸν τόπον δὲ γενομένη [γενομένοι S.] καὶ ἀοράτως

[Page 578]

[4] τῆς τῶν σεπτῶν εἰσόδου καὶ ἐποπτείας κωλυομένη, [5] τὴν Θεομήτορα παρθένον ἐγγυητὴν ἔθετο, [6] εἰ τὴν εἴσοδον συγχωρηθείη, σωφροσύνην μὲν [7] ἀνελέσθαι [ἑλέσθαιMc.] , μηκέτι δὲ βίῳ πονηρῷ καὶ ταῖς σαρκικαῖς [8] δουλεύειν ἡδοναῖς καὶ ἐπιθυμίαις. Καὶ μέντοι [9] τῆς εὐχῆς τυχοῦσα τὴν ὑπόσχεσιν [ἐπαγγελίαν Mc.] οὐκ ἐψεύσατο· [10] ἀλλὰπεραιωθεῖσα τὸν Ἰορδάνην καὶ γενομένη [11] κατὰ τὴν ἔρημον, ἐπὶ χρόνοις τεσσαράκοντα [12] ἑπτὰ ἠγωνίσατο· καὶ [om. Mc.] μηδένα μὲν [τῶν add. Mc.] ἀνθρώπων τὸν [13] 〈δὲ[Mc, om. S.] 〉 Θεὸν μόνον ἔχουσα θεατήν [θ. ἔχουσα Mc.] , τῆς ἀνθρωπίνης [14] φύσεως ἀπανέστη [καὶ add. Mc.] , τὴν δὲ [om. Mc.] ἀγγελικὴν ἐπὶ [15] γῆς ἀγωγὴν καὶ πολιτείανἀνεκτήσατο [ἐκτήσατο et hic des. Mc.] . Ὕστερον [16] δὲ κατὰ θείαν πρόνοιαν ὤφθη Ζωσιμᾷ τῷ ἁγίῳ [17] γέροντι εἰς τὰ ἐνδότερα τῆς ἐρήμου ἐκβαθύναντι· [18] καὶ συντυχοῦσα καὶτὰ κατ᾽ αὐτὴν διηγησαμένη [19] καὶ εἰς τὸν ἐπιόντα χρόνον τὸν Ἰορδάνην πεζὴ





[Page 579]

[1] διαπεραιώσασα καὶ τῶν θείων μυστηρίων παρὰ [2] τοῦ ἁγίου Ζωσιμᾶ μεταλαβοῦσα, εἶτα εἰς τὸν ἑαυτῆς [3] ὑποστρέψασα τόπον αὐθωρόν, ἐν ᾧ τὸν Ζωσιμᾶν [4] συνέτυχεν,ἐκοιμήθη. Εἰς δὲ τὸν ἐπιόντα

[Page 580]

[1] ἐνιαυτὸν ὁ Ζωσιμᾶς καταλαβὼν τὴν ἔρημον καὶ [2] ἀπελθὼν εὗρε τὸ αὐτῆς [ἑαυτῆς S.] λείφανον 〈καὶ [supplevi, om. S.] 〉 ἔθαψε, [3] λέοντος τοῦ θηρὸς τοῖς ἐμπροσθίοις ποσὶ τὸντῆς [4] μακαρίας τάφον ὀρύξαντος προνοίᾳ Θεοῦ.

Οι Σταυροφορίες. Πρόταση για διαγώνισμα 2ου τριμήνου στην Ιστορία (Β΄ Γυμνασίου)

Α . Τι ήταν οι Σταυροφορίες (ορισμός)

Β. Ποια ήταν τα αίτια των Σταυροφοριών; Να αναπτύξετε ένα από αυτά.

Γ. Με ποιον τρόπο, σύμφωνα με το κείμενο που ακολουθεί,  ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός  χρησιμοποίησε τους ιππότες της Α΄ Σταυροφορίας;

    Ο Αλέξιος στοχάστηκε ότι δεν ήταν σε θέση να σηκώσει μόνος του το βάρος αυτού του πολύ σημαντικού αγώνα και συνειδητοποίησε ότι ήταν ανάγκη να συμμαχήσει με τους Ιταλούς. Αυτό έγινε με προφάσεις, έξυπνη χειραγώγηση και επιδεξιότητα. Πράγματι βρήκε μια θεόσταλτη πρόφαση στο ότι οι Λατίνοι θεωρούσαν ανυπόφορο που οι Τούρκοι έλεγχαν τα Ιεροσόλυμα και το ζωοποιό τάφο του Σωτήρα Χριστού. Έστειλε πρεσβείες στον επίσκοπο της πρεσβυτέρας Ρώμης και σ' αυτούς που ονομάζονται βασιλείς και ευγενείς σ' αυτές τις περιοχές της Δύσης και, επιστρατεύοντας κατάλληλα επιχειρήματα, παρακίνησε πολλούς να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους και πέτυχε να τους κατευθύνει προς αυτό το σκοπό.

    Γι' αυτό χιλιάδες και μυριάδες από αυτούς [...] διέσχισαν το Ιόνιο προς την Κωνσταντινούπολη. Ο Αλέξιος, αφού αντάλλαξε όρκους πίστης και έκανε συνθήκες μ' αυτούς, εκστράτευσε στην Ανατολή και [...] ανάγκασε γρήγορα τους Πέρσες να εγκαταλείψουν τις χώρες των Ρωμαίων, απελευθέρωσε τις πόλεις και αποκατέστησε τη ρωμαϊκή δύναμη στην Ανατολή.

Θεόδωρος Σκουταριώτης (ιστορικός 13ου αι.), στο: Κ. Σάθας, Bibliotheca Graeca medii aevi (Παρίσι)

Προϋποθέσεις διδασκαλίας του ιστορικού μαθήματος

Στην έρευνα της ιστορίας πρωταρχική θέση κατέχει το παρελθόν του ανθρώπου. Με την πολιτιστική του εξέλιξη ο άνθρωπος δημιουργεί ιστορία.

Την  καταγραφή του ανθρώπινου παρελθόντος η ιστορία την κατορθώνει από τη χρονική στιγμή που έχει στη διάθεσή της πηγές.

Η μελέτη της ιστορίας φωτίζει τις βαθύτερες πτυχές του ανθρώπου, αυτές που του δίνουν τα κίνητρα για να δημιουργήσει.

Όλες οι πτυχές της ιστορίας έχουν κάποια γενεσιουργά αίτια. Όταν ο ιστορικός τα εντοπίσει, καλείται να καταγράψει τις αφορμές των γεγονότων. Η αφορμή είναι ο σπινθήρας που πυροδοτεί τα αίτια. Αίτια και αφορμές των ιστορικών γεγονότων αποτελούν τη βάση για την έρευνα της ιστορίας

Η μελέτη των γεγονότων του παρελθόντος απαιτεί τη διατύπωση συμπερασμάτων. Προκειμένου να διατυπώσουμε συμπεράσματα θα βασιστούμε στα αποτελέσματα των ιστορικών γεγονότων. Τα αποτελέσματα είναι δύο ειδών: αυτά που εκδηλώνονται άμεσα και αυτά που εμφανίζονται αργότερα.

Αντικειμενικότητα και αμεροληψία στη μελέτη της ιστορίας επιτυγχάνονται όταν ο ιστορικός: 1. «μεταφερθεί» ο ίδιος στην εποχή που μελετά και 2. ελέγξει την αξιοπιστία των πηγών του

«Πράσινο φως» για τη δημιουργία Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στο ΑΠΘ

Μία πολύ σημαντική εξέλιξη που αναδεικνύει τον πρωτεύοντα επιστημονικό  ρόλο του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ στις θεολογικές  σπουδές και στη διερεύνηση του θρησκευτικού φαινομένου! (Ρεπορτάζ στο esos. Για να το διαβάσετε πατήστε εδώ). 

Σχετικά με την αλλοίωση λεχθέντων του Καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου για τον Ιησού Χριστό

Με αφορμή πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" της 14/2/2014, το οποίο φέρει τον πηχυαίο τίτλο "ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ ΡΑΒΒΙΝΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ" και στο πλαίσιο του οποίου γίνεται αναφορά στο πρόσωπο του Καθηγητή της Παλαιάς Διαθήκης του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ. Κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, ανακοινώνονται τα εξής: Την Παρασκευή 27/1 στη διάρκεια συνέντευξης με θέμα «Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην» στο ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος, η δημοσιογράφος κ. Αικατερίνη Χουζούρη υπέβαλε στον κ. Κωνσταντίνου την ερώτηση, αν υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Στην απάντησή του ο κ. Κωνσταντίνου τόνισε ότι η σημαντικότερη μαρτυρία προέρχεται εκ του αποτελέσματος, διότι το κήρυγμα του Ιησού διαδόθηκε και άλλαξε τη ροή της Ιστορίας. Κατά τα άλλα, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλες μαρτυρίες, διότι ο Ιησούς για τους ιστορικούς της εποχής ήταν ένας ασήμαντος ραββίνος σε μια ασήμαντη επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η εξέλιξη όμως απέδειξε ότι ήταν Υιός του Θεού του ζώντος. Δεδομένου ότι από την εν λόγω προφορική συνέντευξη, η οποία έχει καταγραφεί, όπως προβλέπεται, από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, και αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη περί των όσων πράγματι ελέχθησαν στο πλαίσιο της ως άνω εκπομπής, έχουν απομονωθεί ορισμένες φράσεις, με έκδηλο και αποκλειστικό σκοπό την αλλοίωση του νοήματος των όσων ανέφερε ο κ. Κωνσταντίνου, και κατ' επέκταση τη συκοφαντική δυσφήμισή του, η οποία επιτείνεται και από τον τρόπο της συνολικής παρουσίασης του συγκεκριμένου θέματος καθώς και από τις λοιπές ψευδείς αναφορές που γίνονται στο πλαίσιο του δημοσεύματος αυτού, έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία για την άσκηση αγωγής από δικηγορικό γραφείο των Αθηνών σε βάρος της εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ" και των υπευθύνων για τη δημοσίευση του εν λόγω δημοσιεύματος. (Πηγή: www.theo.auth.gr/theo/gr/Department/Pages/NewsDetails.aspx?id=554 )

Εννοιολογικός χάρτης: Η πατρίδα του Ιησού