κυρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Της Κοκκώνας το σπίτι (Ακρόπολις 1895)

 Πιστοί στο λόγο του Οδυσσέα Ελύτη «… Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη…», που είναι τόσο επίκαιρος, διαβάστε στη συνέχεια ένα  "παράξενο" Χριστουγεννιάτικο αφήγημα του μεγάλου Σκιαθίτη. Έτσι, για να θυμηθούμε τα ρόδινα ακρογιάλια....

(Στη φωτό "Το λιμάνι της Σκιάθου 1910-20. Πηγή: http://amfictyon.blogspot.gr/2015/01/1851-1911_11.html

Της Κοκκώνας το σπίτι (Ακρόπολις 1895)

Δὲν ἦτον δρόμος πλέον περαστικὸς εἰς ὅλον τὸ χωρίον. Ἀδύνατον νὰ μὴν ἐπερνοῦσε κανεὶς ἀπ᾽ ἐκεῖ ὅστις θὰ ἀνέβαινεν εἰς τὴν ἐπάνω ἐνορίαν ἢ ὅστις θὰ κατέβαινεν εἰς τὴν κάτω. Λιθόστρωτον ἀνηφορικόν, ἀπὸ κάτω ἀπ’ τῆς Σταματρίζαινας τὸ σπίτι ἕως ἐπάνω εἰς τὸν ναὸν τῆς Παναγίας τῆς Σαλονικιᾶς. Χίλια βήματα, κάθε βῆμα καὶ ἆσθμα. Ἐφούσκωνεν, ἐκοντανάσαινε κανεὶς διὰ ν’ ἀναβῇ, ἐγλιστροῦσε διὰ νὰ καταβῇ.

Ἅμα ἐπάτει τις εἰς τὸ λιθόστρωτον, ἀφοῦ ἄφηνεν ὀπίσω του τὸ μαγαζὶ τοῦ Καψοσπύρου, τὸ σπίτι τοῦ Καφτάνη καὶ τὸ παλιόσπιτον τοῦ γερο-Παγούρη μὲ τὴν τοιχογυρισμένην αὐλήν, εὑρίσκετο ἀπέναντι εἰς τὸ σπίτι τοῦ Χατζῆ Παντελῆ, μὲ τὸν αὐλόγυρον σύρριζα εἰς τὸν βράχον. Κάτω ἔχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλῶν σκοτοδίνην, σημειούμενος ἀπὸ ὀλίγους ἕρποντας θάμνους ἐδῶ κ᾽ ἐκεῖ, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐφαίνοντο εἰς τὸ σκότος τῆς νυκτὸς ἐκείνης ὡς νὰ ἦσαν κακοποιοὶ ψηλαφῶντες καὶ ἀναρριχώμενοι ἢ καὶ σκαλικάντζαροι ἐλλοχεύοντες καὶ καραδοκοῦντες ὣς νὰ ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ εἰσβάλουν εἰς τὰς οἰκίας διὰ τῶν καπνοδόχων. Τὸ κῦμα ὑποκώφως ἐφλοίσβιζεν εἰς τὰ κράσπεδα τοῦ κρημνοῦ, καὶ ἀκούραστος βορρᾶς φυσῶν ἀπὸ προχθές, μαλακώσας τὴν ἑσπέραν ταύτην, ἐξήπλωνε τὲς ἀποθαλασσιές του ἕως τὸν μεσημβρινὸν τοῦτον μικρὸν λιμένα, ὁ παγκρατὴς χιονόμαλλος βασιλεὺς τοῦ χειμῶνος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ACTA SANCTORUM, Nov. Propylaeum

Dec. 6.

Sa: 1. — Sb: 1. — H: — P: 1. — Da: 2 (= Ba). — Db: 1. — F: [47] 1 (= Ba). — Fa: 1. — B: 1. — Ba: 1: Νικολάου ἐπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας. Οὗτος ὑπῆρχεν [48] ἐν τοῖς χρόνοις Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν τυράννων, πρότερον τῇ μοναδικῇ πολιτείᾳ διαπρέψας [49] καὶ δι᾽ ὑπερβάλλουσαν ἀρετὴν τὴν ἀρχιερωσύνην δεξάμενος. Ἐπεὶ δὲ τὰ χριστιανῶν ἦν πρεσβεύων καὶ [50] τὴν εὐσέβειαν κηρύττων ἐλευθέπᾳ φωνῇ, συλλαμβάνεται ὑπὸ τῶν τὰ πρῶτα φερόντων τῆς πόλεως· καὶ [51] πληγαῖς καὶ στρεβλώσεσι παρ᾽ αὐτῶν ὑποβληθείς, τῇ εἱρκτῇ ἐναπορρίπτεται μετὰ τῶν ἄλλων χριστιανῶν. [52] Τοῦ δὲ μεγάλου καὶ εὐσεβοῦς Κωνσταντίνου τὴν βασιλείαν τῶν Ῥωμαίων

Ερμηνεύοντας τη Βίβλο στην εποχή των υπερηρώων

 

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στο τελευταίο τεύχος του ANE TODAY VIII2020 (έκδοση της ASOR)  o Nicholaus Pumphrey, Επίκουρος Καθηγητής Θρησκευτικών Σπουδών, με θέμα  την επίδραση της Βίβλου στην κατασκευή των υπερηρώων αναφέρει ότι οι δημιουργοί του Superman Jerry Siegel και  Joe Shuster γνώριζαν πολύ καλά την Παλαιά Διαθήκη. Έτσι παρουσιάζουν τον υπερήρωά τους να ταξιδεύει στο διάστημα μέσα σε ένα φουτουριστικό καλάθι, όπως ο Μωυσής βρέθηκε στο Νείλο, να του κόβει τα μαλλιά η Lois Lane, όπως η Δαλιδά του Σαμψών κοκ. Ακόμη και το όνομα του Superman στον πλανήτη του είναι Kal-El, και έχει ιουδαϊκή προέλευση.

To "βαβυλωνιακό χρονικό" για την άλωση της Ιερουσαλήμ το 586 πΧ

 Είναι γνωστό ότι η άλωση της Ιερουσαλήμ από το Ναβουχοδονόσορα οφείλονταν στις γενικότερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η παρακμή της νεοασσυριακής αυτοκρατορίας και ο ανταγωνισμός των Αιγύπτιων και των Βαβυλώνιων στην περιοχή της

Συροπαλαιστίνης οδήγησαν σε αυτό το τραγικό γεγονός που  το "βαβυλωνιακό χρονικό" καταγράφει. Όπως αναφέρει 

"Στο έβδομο έτος, τον μήνα Kislev, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας συγκέντρωσε το στρατό του και βάδισε στην Ḫatti-land (: περιοχή των νεοχεττιτικών βασιλείων, η Συροπαλαιστίνη). Στρατοπέδευσε στην πόλη του Ιούδα και τη δεύτερη ημέρα του Αντάρ πήρε την πόλη και κατέλαβε τον βασιλιά. Ορίστηκε εκεί βασιλιάς της επιλογής του, έλαβε βαρύ φόρο τιμής και έστειλε (τους Ιουδαίους) στη Βαβυλώνα".

Οι πληροφορίες για το γεγονός, το κείμενο και η φωτό προέρχονται από την ιστοσελίδα  jerusalem.nottingham.ac . Η πινακίδα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (British Museum BM 21946)

Εξ αποστάσεως εκπαίδευση στο μάθημα των Θρησκευτικών

 

Σεμινάριο Θεολόγων για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση

 

Αρχαιολογική ανακάλυψη στην Ιερουσαλήμ που βοηθάει στην κατανόηση της Σταύρωσης

 

Στην Ιερουσαλήμ σε καρφιά που βρέθηκαν στο λεγόμενο τάφο του Καϊάφα, βρέθηκαν ίχνη από ξύλο και οστό. Πιθανόν να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση της Σταύρωσης του Ιησού. Βλέπε την ανάρτηση πατώντας εδώ (ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ). Και η φωτό προέρχεται από την ίδια δημοσίευση.

Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών του μαθήματος θρησκευτικής εξειδίκευσης «Θέματα από την Αγία Γραφή Α΄ Τάξης Εκκλησιαστικού Γυμνασίου»

 

Για να δείτε το Πρόγραμμα Σπουδών πατήστε εδώ.

"Θέματα από την Αγία Γραφή" .Το νέο εγχειρίδιο της θεολογικής εξειδίκευσης για την Α΄ Εκκλησιαστικού Γυμνασίου

 

Τα "Θέματα από την Αγία Γραφή", ένα βιβλίο πρωτοποριακό, που ανήκει στα εγχειρίδια θεολογικής εξειδίκευσης για την Α΄ Εκκλησιαστικού Γυμνασίου, βρίσκεται online στον υπερσύνδεσμο http://iep.edu.gr/el/component/k2/1085-themata-apo-tin-agia-grafi-a-ekklisiastikoy-gymnasiou . Μπορείτε να το "κατεβάσετε" και να απολαύσετε την ανάγνωσή του.

"ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΙΚΗΣ Β ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΩΔΙΚΑ"

 

Το βιβλίο της Μαργκαλίτ Φοξ κυκλοφορεί και στην ελληνική. 

"Η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β, αυτής της μυστηριώδους γραφής που πρωτοέφερε στο φως ο Άρθουρ Έβανς ανασκάπτοντας την Κνωσό το 1900, υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα διανοητικά επιτεύγματα του 20ού αιώνα. Για πέντε περίπου δεκαετίες, μερικές από τις σπουδαιότερες μορφές στο πεδίο της φιλολογικής και της αρχαιολογικής επιστήμης, και όχι μόνο, αναμετρήθηκαν χωρίς επιτυχία με το εγχείρημα της λύσης αυτού του αρχαίου γρίφου, το οποίο θα άνοιγε ένα παράθυρο στη μελέτη της αιγαιακής προϊστορίας· και τη λύση έμελλε να τη δώσει εντέλει το 1952 όχι ένας ειδικός επιστήμονας αλλά ένας παθιασμένος ερασιτέχνης, ο άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις. Όμως από τις περισσότερες εξιστορήσεις αυτής της συναρπαστικής περιπέτειας λείπει το όνομα μιας μεγάλης πρωταγωνίστριας: της αμερικανίδας φιλολόγου Άλις Κόμπερ.

"'Έκθεση εντυπώσεων Αγίου Όρους 2020"

 Στη συνέχεια δημοσιεύεται άρθρο του αγαπητού φίλου και συναδέλφου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη που αφορά εντυπώσεις του από πρόσφατη επίσκεψή του στο Άγιον Όρος. Ο συντάκτης του ιστολογίου για πολλά από τα ζητήματα που καταγράφονται σε αυτό έχει διαφορετική θέση και με κάποια  διαφωνεί. Πιστός όμως στη ρήση που αποδίδεται στον Βολταίρο  «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες» προχωράει στη δημοσίευση, βέβαιος ότι θα προκαλέσει διάλογο.

    ΠΟΛΕΜΙΚΟ  ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΕΡΗΜΟ

      (Εντυπώσεις  από  το  «Περιβόλι  της  Παναγίας») 

   Ήταν  η  χρονιά  εκείνη,  που  στην  Ελλάδα  οι  τελευταίοι  εκπρόσωποι  του  «ψευτορωμαίικου» – σύμφωνα  με  τον  πατροΚοσμά – μαζί  με  την  άθεη  νομενκλατούρα  κατηγορούσαν  όλες  τις  σωστικές  μεθόδους  του  Θεού – και  ειδικά  τη  θεία  κοινωνία –   ως  επιβλαβείς  για  την  υγεία,  με  την  ένοχη  σιωπή, αν  όχι  τη  βοήθεια,  της  διοικούσας  Εκκλησίας. Ο  λαός,  ημιθανής,  κατανάλωνε  τη  δοκιμασμένη  από  παλιά  ναρκωτική  ουσία  “Big  Brother”  με  ρεκόρ  τηλεθέασης  και  οι  γεωπολιτικοί  αναλυτές  “εκόμιζαν  γλαύκας  εις  Αθήνας”  για  τα  ελληνοτουρκικά  στους  ανήσυχους,  χωρίς  όμως  να  μπορούν  να  ιχνηλατήσουν  το  σχέδιο  του  Θεού, πίσω  από  τα  σημεία, που  οδηγεί  στα  «εξαμίλια»  και  την  Πόλη. Τότε  ανηφορίσαμε  τα  1800  περίπου  σκαλιά  προς  τη  Σκήτη  την  αφιερωμένη  στη  Θεοπρομήτορα. Εκτιμούσα  το  συνοδοιπόρο  μου  πάνω  κι  από  συνάδελφο  στη  δουλειά  αλλά  η  συνύπαρξη  σε  καταστάσεις  χάρης, όπως  εδώ, ήταν  πρωτιά,  δοκιμασία  και  πείραμα. Με  έναν  ιδιαίτερο  τρόπο, πέτυχε.  

         Άρχισα  να  σκιρτάω  από  χαρά, όταν  καβάλα  στο  μουλάρι  ανέβαινα  τα  στριφογυριστά  σκαλιά  από  τον  αρσανά  προς  το  Κυριακό. Μετά  το  κέρασμα  και  αφού  τακτοποιηθήκαμε  στον  κοιτώνα, περπατήσαμε  στα  στενά  ανάμεσα  στις  καλύβες, το  γκρεμό  μπροστά  μας  και  τα  βράχια  του  Άθωνα  από  πίσω. Παρατηρούσαμε  το  τοπίο, σχολιάζαμε  και  φωτογράφιζα. Μπροστά  μας  συναντήσαμε  ένα  καμπουριαστό  γεροντάκι  με  μαγκούρα. Είχε  παραιτηθεί  από  αστυνομικός  πριν  τριανταπέντε  χρόνια  για  να  έρθει  στην  Αγία  Άννα. Καταγωγή  από  τη  Βοβούσα  Ιωαννίνων. Πιάσαμε  συζήτηση:  «Διαβάστε  τον  Ιεζεκιήλ. Τώρα  βρισκόμαστε  στην  αποστασία. Τι  νομίζετε, απλός  σεισμός  θα  ταρακουνήσει  την  Παλαιστίνη; Πυρηνικά  θα  πέσουν». Μας  προσκάλεσε  στην  καλύβα  του  για  περισσότερη  συζήτηση  μετά  τον  εσπερινό  αλλά  εμείς  είχαμε  άλλα  σχέδια.  

         Ο  εσπερινός  θα  γινόταν  στις  καλύβες, ως  ιδιόρρυθμη  Σκήτη  και  ο  όρθρος  με  τη    

θεία  λειτουργία  θα  τελούνταν  την  άλλη  μέρα  στο  Κυριακό. Λίγη  ώρα  μετά  την  τράπεζα  με  τα  αλάδωτα  ρεβίθια,  ξεκινήσαμε  προς  τη  μικρή  Αγία  Άννα  και  τα  Κατουνάκια, όπου  δεν  πήγαμε  τελικά. Ο  συνοδοιπόρος  μου  ερωτεύτηκε  το  τοπίο, για  μένα  ήταν  πια  συνειδητή  επιλογή. Προτιμώ  την  περιοχή  της  ερήμου  στο  Όρος. Απόλυτη   κατάσταση,  ακόμη  και  για  τον  κοσμικό  επισκέπτη, διασώζει  αξίες  του  αρχέγονου  μοναχισμού  και  κάνει  το  προσκύνημα  πιο  ψυχωφελές. Είχαμε  αφήσει  το  κύριο μονοπάτι  και  προς  στιγμή  νομίσαμε  πως  χαθήκαμε. Συναντήσαμε  έναν  προσκυνητή  που  επέστρεφε. Η  φωνή  του  φανέρωνε  κατάνυξη. Βρέθηκα  πρώτος  μπροστά  στην  κλειστή  ξύλινη  πόρτα, ανάμεσα  σε  δύο  βράχους. Μια  πόρτα  στο  μέσον  του  πουθενά, σχεδόν  σουρεαλιστική,  οριοθετούσε  το  χώρο  άσκησης. Την  άνοιξα  και  αντίκρισα  στο  βάθος  χαμηλά  τη  σπηλιά  με  το  εκκλησάκι  του  Τιμίου  Προδρόμου  και  δίπλα  της  την  ερειπωμένη  καλύβα. 

         Άνοιξα  και  πάλι. Το  εκκλησάκι  είχε  δύο  στασίδια  όλα  κι  όλα, που  είχαν  αντικατασταθεί  με  καινούργια, όπως  μεταγενέστερη  ήταν  και  η  ρώσικη  εικόνα  του  Ιωσήφ  του  Ησυχαστή  και  μια  φωτογραφία  του. Όλες  οι  υπόλοιπες  εικόνες  στο  τέμπλο  ήταν  όπως  τότε. Απέξω, μια  ξύλινη  καρέκλα, πρόχειρα  φτιαγμένη. Το  1951  ο  Ιωσήφ  ο  Ησυχαστής  ή  Σπηλαιώτης, που  ζούσε  εδώ  με  τον  Αρσένιο  από  το  1938,  εγκατέλειψε  το  χώρο  αυτό  για  λόγους  υγείας  και  εγκαταστάθηκε  στη  Νέα  Σκήτη  με  τη  συνοδεία  του, τον  Ιωσήφ  Βατοπεδινό, τον  Εφραίμ  Φιλοθεΐτη  και  το  Χαράλαμπο  Διονυσιάτη  (περιστασιακά  εδώ  ερχόταν και  ο  Εφραίμ  Κατουνακιώτης, που  τον  είχε  δεύτερο  γέροντα). Μύριζε  παππουδίλα  και  λιβάνι. Το  σκληρό  απογευματινό  φως  που  χτυπάει  τη  δυτική  πλευρά  του  Όρους, έμπαινε  από  το  παράθυρο. Νόμιζα  πως  ήταν  όλοι  παρόντες. Εδώ  έζησαν  πέντε  σύγχρονοι  άγιοι. Κι  αν  για  τους  τρεις  δεν  έχει  έρθει  ακόμη  η  αγιοκατάταξη, στη  συνείδηση  των  χριστιανών, είναι  από  τώρα  άγιοι. Ο  κοιτώνας  έμοιαζε  με  φυσικό  κρεβάτι  στο  βράχο, κλεισμένος  ώστε  να  φαίνεται  σα  δωμάτιο. Δίπλα  μια  χτισμένη  δεξαμενή  για  νερό  και  παραπέρα  βρύση. Κοιτούσα  την  πόρτα  ξανά  και  ξανά. Βγαίνοντας  αντίκριζες  όλη  τη  δυτική  ακτογραμμή  με  τις  Μονές  και  τις  Σκήτες, αν  καθόσουν  στο  κατωκάσι  της  πόρτας. Αν  κοιτούσες  από  μακριά, φεύγοντας  και  πριν  τη  διαβείς, όπως  ήταν  υπερυψωμένη, έβλεπες  ουρανό. Ο  Ιωσήφ  ο  Σπηλαιώτης  άνοιξε  μια  πόρτα  στον  ουρανό  για  τους  υποτακτικούς  του. Δάσκαλος  της  νοεράς  προσευχής, τους  «είδε» από  πριν  ηγούμενους  και  πνευματικούς.

         «Γέροντα, τους  γνωρίσατε; Τους  προλάβατε»;  Ο  Μακάριος, με  ασυνήθιστη  διαύγεια  στα  92 , διορατικός  σύμφωνα  με  βιώματα  των  πνευματικών  του  παιδιών, που  είχαν  έρθει  να  τον  δουν, απάντησε: «Είμαι  60  χρόνια  εδώ. Και  τους  γνωρίσαμε  και  ψάρια  τους  στέλναμε …»  Σταμάτησε  χωρίς  να  ολοκληρώσει. Δεν  ήθελε  να  πει  περισσότερα. Ένας  προσκυνητής  με  παρότρυνε  να  προσπαθήσω  να  δω  τον  παπα – Γιάννη, διορατικό  και  προορατικό, σε  μια  καλύβα  προς  τον  αρσανά, στα  96  του. Άλλος  τον  φοβόταν, «σε  κατακεραυνώνει»,  είπε  ως  «δια  Χριστόν  σαλός». Την  επομένη,  δύο  Χαλκιδικιώτες,  στο  κιόσκι  στις  Καρυές,   μιλούσαν  για  τα  βάσανά  τους  και  την  εμπειρία  τους  με  τον  Ευθύμιο  της  Καψάλας. Θεέ  μου, πόσος  πόνος  υπάρχει  στον  κόσμο !  Πόσοι  άνθρωποι  αναζητούν  βοήθεια  στα  προβλήματά  τους … και  πόσοι  άγιοι  ζουν  σήμερα  στο  Όρος; Δε  μιλώ  για  την  άρρωστη  γεροντολαγνεία, όπου  κάποιοι  ψάχνουν  το  «γκουρού»  τους.

         Ο  όρθρος  και  η  θεία  λειτουργία  στο  παρεκκλήσι  ήταν  οικογενειακή  υπόθεση, όπως  τα  ήξερα. Δίπλα  μου  ένας  Γερμανός  με  τους  δύο  μεγάλους γιούς  του, έδειχνε  να  παρακολουθεί  και  να  καταλαβαίνει. Περίμενα  να  δω. Σταυροκοπήθηκε  όπως  οι  Ρωμαιοκαθολικοί. Αργότερα  μιλήσαμε  στους  κοιτώνες. Θα  έφευγαν  για  τη Μεγίστη  Λαύρα. Τη  μεθεπομένη  τους  συναντήσαμε  στις  Καρυές.  Είχαν  περπατήσει  για  πεντέμιση  ώρες, σχεδόν  μια  λιγότερη  από  τη  δική  μας  πορεία, τέσσερα  χρόνια  πριν. Ευγενικές  φυσιογνωμίες, μας  κέρδισαν  την  καρδιά.

         Τα  σκαλοπάτια  της  Αγίας  Άννας  μας  περίμεναν  στον  κατήφορο  και  δεν  είναι  πιο  εύκολα  στο  κατέβασμα, φορτωμένοι  με  τους  σάκους. Στο  πλοίο,  το  αγαπημένο  θέμα  συζήτησης  ήταν  ο  ιός  της  κορώνας. Στο  λεωφορείο  οι  προσκυνητές  φορούσαν  το  φίμωτρο, στο  ναό  όμως  αφήνονταν  στην  προστασία  της  Παναγίας. Από  τη  Δάφνη  ανεβήκαμε  στις  Καρυές  από  άλλο  δρόμο, καθώς  οι  ανοιξιάτικες  βροχές  προκάλεσαν  σοβαρές  καταστροφές  στο  οδικό  δίκτυο, φτάσαμε  στο  Σεράι  και  πήραμε  δωμάτιο. Ο  Άγιος  Ανδρέας  ή  Σεράι, με  το  έντονο  ρωσικό  χρώμα, είναι  κοινοβιακή  Σκήτη, που  λόγω  μεγέθους  μοιάζει  με  Μονή. Σήμερα  ανήκει  στο  Βατοπέδι. Είναι  τέτοιο  το  μέγεθός  του, όπως  κάθε  τι  που  έχτισαν  οι  Ρώσοι, που  οι  λίγοι  μοναχοί  δυσκολεύονται  στα  διακονήματα. Στους  δαιδαλώδεις  διαδρόμους  του  ξεφυτρώνουν  παρεκκλήσια. Σε  ένα  από  αυτά  πήγαμε  για  εσπερινό. Τις  καμπάνες  χτυπούσε  ένας  μαθητής  από  την  Αθωνιάδα  κι  ένας  μοναχός  βγάζοντας  εκπληκτική  μελωδία. Η  ψαλμωδία  ήταν  εξίσου  όμορφη.

          Είχε  προηγηθεί   ένα  δύσκολο  μεσημέρι. Κατηφόρισα  προς  το  Κουτλουμούσι. Καθώς  απομακρυνόμουν  από  το  Σεράι  μετρούσα  τρούλους  σε  σχήμα  κρεμμυδιού, το  χαρακτηριστικό  ρωσικό  αρχιτεκτονικό  γνώρισμα. Κατέβηκα  μόνος  μου  στην  Παναγούδα  και  στρίβοντας  έφτασα  στο  κελί  του  Ιωάννη  του  Θεολόγου. «Αυτά  που  είπε  ο  άγιος  Παΐσιος, όλα  θα  γίνουν. Δεν  είναι  για  άλλη  γενιά. Γι  αυτήν  είναι. Είναι  η  σειρά  να  έρθει  η  πείνα  για  την  Ελλάδα. Τον  ακριβή  χρόνο  δεν  τον  γνωρίζουμε  αλλά  τα  σημεία  δείχνουν. Οι  Αμερικάνοι  τα  έχουν  όλα  έτοιμα  για  την  ανακήρυξη  του  Κουρδικού  κράτους. Και  όλα  αυτά  θα  οδηγήσουν  στο  Γενικό  πόλεμο  και  στα  γεγονότα  της  Πόλης». Ο  γέροντας  ήταν  σαφής. Όσοι  βέβαια  ωφελήθηκαν  από  το  ισχύον  σύστημα, δεν  θέλουν  αυτό  να  καταρρεύσει  και  δεν  πονούν  για  την  κατάντια  της  Ελλάδας, τους  αρκεί  η  βολή  τους.  Άλλοι,  καλοπροαίρετοι,  δυσπιστούν  πως  αυτή  η  χώρα  είναι  δυνατόν  κάποια  στιγμή  να  κυβερνηθεί  από  ένα  «άξιο  παληκάρι», όπως  το  ονόμασε  ο  άγιος  Πορφύριος. Βαπτίζουν  «καταστροφολόγους»  όσους  μέσα  από  τις  στάχτες  του  πολέμου, που  έχει  ξεκινήσει  ήδη  και  δε  γυρίζει  πίσω, απλά  στην  αυλή  μας  δεν  έφτασε  ακόμα, προσδοκούν  σύμφωνα  με  τα  λεγόμενα  των  αγίων  έναν  κόσμο  ανθρώπινο  και  χριστιανικό. 

         Βαδίζοντας  στη  ρεματιά  συνειδητοποίησα  πως  για  πρώτη  φορά  περπατούσα  μόνος  στο  Όρος. Όταν  επιστρέφοντας  έφτασα  καθυστερημένος  στην  τράπεζα, ήμουν  μούσκεμα  στον  ιδρώτα  και  κατάκοπος  από  το  μεσημεριανό  ήλιο. Το  αποκορύφωμα  ήταν  πως  πήρα  μόνο  δύο  φέτες  ψωμί, γιατί  το  φαγητό  της  Πέμπτης  δεν  ήταν  νηστίσιμο. Έτσι  λοιπόν,  αγιορείτικα, με  ψωμί  και  νερό, πέρασε  η  μέρα  για  να  ανταμειφθώ  την  επομένη.

         Το  βράδυ,  στο  πεζούλι,  κοιτάζαμε  την  Πούλια  και  την  κορυφή  του  Άθωνα. Ανταλλάξαμε  εντυπώσεις  με  το  συνοδοιπόρο  μου. Σκοτεινά  ήταν  και  όταν  πέρασα  την  πύλη  και  κατηφόρισα  στο  ναό  του  Πρωτάτου. Φυσούσε  ελαφρά  και  είχε  ψύχρα. Δεν  είχα  ποτέ  λειτουργηθεί  εκεί, ούτε  είχα  κοινωνήσει  πριν στο  Όρος. Ξημέρωνε  και  η  Παναγία «‘Άξιον εστί»  μαζί  με  τους  αγίους  στις  τοιχογραφίες  του  Μανουήλ  Πανσέληνου    κι  εμάς  τιμούσαμε  την  αποτομή  της  κεφαλής  του  Τιμίου  Προδρόμου  με  το  αγιορείτικο.

         Και  ξαφνικά,  στην  Ουρανούπολη, όλα  φάνταζαν  περίεργα. Αλλοιωμένοι  από  την  κυρία  Θεοτόκο,  η  ευγνωμοσύνη  ξεχείλιζε  για  το  αναπάντεχό  της  δώρο  στη  δύσκολη  αυτή  συγκυρία. Όποτε  μας  επιτρέψει, ανυπομονώ  να  ξαναβρεθώ  στο  Περιβόλι  της.     

                     

 Μιχαηλίδης  Κωνσταντίνος – καθηγητής  14ου  Γυμνασίου  Λάρισας

Ανακαλύπτοντας του; Φιλισταίους

 Οι Φιλισταίοι ήταν λαός που αναφέρεται πολύ συχνά σε εδάφια της Βίβλου (βλ για παράδειγμα Δευτ 2,23,Αμ 9,7, Ιερ 47,4

Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι προέρχονταν από την περιοχή του Αιγαίου και το όνομά τους έχει ελληνική προέλευση phyle histia = φυλή εστίας. Τα αρχαιολογικά ευρήματα τους παρουσιάζουν να κρατάνε ίσια σπαθιά και δόρυ.