Η Θριαμβευτική Είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ματθαίου

Οι στίχοι Μτθ 21,1-11

Μετά το κεφάλαιο 21 ο Ματθαίος αρχίζει να περιγράφει τα γεγονότα που συνέβησαν στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς και οι μαθητές του εισέρχονται στην πόλη του Δαβίδ. Στην αρχή της αφήγησης είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία του μεσσιανικού θριάμβου του, που δικαιολογούν και τον τίτλο Υιός Δαβίδ που θα του αποδώσει το πλήθος. Η χριστολογία όμως κατόπιν αλλάζει και οι πρώτες κοινότητες επιλέγουν να παρουσιάσουν τον αρχηγό της πίστης τους σαν τον Πάσχοντα Δούλο του Θεού, ο οποίος, μέσα από το Πάθος, θα οδηγήσει την ανθρωπότητα, και όχι μόνο τον Ισραήλ, στη λύτρωση.

Πιο αναλυτικά, οι στίχοι 21,1-11 αναφέρονται στη θριαμβευτική είσοδο του Ιησού και των μαθητών του στην Ιερουσαλήμ. Μόλις φτάνουν κοντά στην ιερή πόλη ο Ιησούς στέλνει δύο μαθητές του να του φέρουν ένα γαϊδούρι και το πουλάρι του. Ο Ματθαίος συνδέει το γεγονός με τη σχετική προφητεία του Ζαχαρία[1]

Οι μαθητές κάνουν όπως τους λέει ο δάσκαλός τους. Ο Ιησούς ανεβαίνει στο ζώο και προχωράει προς την πόλη.  Το πλήθος άρχισε τότε να κραυγάζει: «Δόξα στον Υιό του Δαβίδ! Ευλογημένος αυτός που έρχεται σταλμένος από τον Κύριο! Δόξα στο Ύψιστο Θεό!». Όταν μπήκαν στην πόλη αναστατώθηκαν όλοι και το πλήθος έλεγε ότι αυτός είναι ο προφήτης Ιησούς από τη Ναζαρέτ.

Κατ’ αρχήν να τονιστεί ότι δεν υπάρχουν λόγοι που να αμφισβητούν τον ιστορικό πυρήνα της διήγησης. Όπως έχει ειπωθεί και προηγουμένως, το έντονο αποκαλυπτικό κλίμα του 1^ου αι. μ.Χ. έκανε συνέχεια να εμφανίζονται άτομα που πίστευαν στο μεσσιανικό τους ρόλο και πολλοί τους ακολουθούσαν, χωρίς να λογαριάζουν τις συνέπειες, που θα είχε μία ενδεχόμενη στάση κατά των Ρωμαίων, αφού πάντα τα μεσσιανικά κινήματα, αυτό το στόχο είχαν. Να ξεσηκώσουν το λαό κατά της αυτοκρατορίας Το ζήτημα είναι κατά πόσον ο Ιησούς, στη φάση της εισόδου του στην Ιερουσαλήμ, έδινε στο μεσσιανικό του ρόλο και μία εθνικοαπελευθερωτική διάσταση. Πάντως είναι γεγονός ότι εύκολα το πλήθος θα του απέδιδε έναν τέτοιο ρόλο, αφού δείχνει να γνώριζε τις θεραπείες και τους εξορκισμούς που έκανε[2].

Άλλωστε ο τίτλος Υιός Δαβίδ που του αποδίδει το πλήθος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τον περιμένουν σαν τον απεσταλμένο του Θεού, που θα τους λυτρώσει. Αυτή η λύτρωση σίγουρα περιλαμβάνει και την εθνική αποκατάσταση που αποτελούσε ένα  από τα σημαντικότερα ζητήματα που απασχολούσαν τον Ιουδαϊσμό του 1^ου αι. μ. Χ..

Ο τίτλος φαίνεται να είναι ταυτόσημος με τους τίτλους που περιέχονται στην ίδια ενότητα, «βασιλεύς», «ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» και «Προφήτης». Τον περιμένουν λοιπόν να μπει στην Ιερουσαλήμ  και να επανασυστήσει την ένδοξη βασιλεία του προπάτορα Δαβίδ[3], σαν βασιλιάς του περιούσιου λαού.

Η τρόπος της εισόδου του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, θεωρήθηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας ως φανέρωση της ταπεινότητάς του[4]. Αξιοσημείωτη είναι και η ερμηνεία του Κυρίλλου Ιεροσολύμων: «„doÝ Ð basileÚj sou œrceta… soi d…kaioj kaˆ sèzwn. aÙtÕj prάοj kaˆ ™pibebhkëj ™pˆ ØpozÚgion kaˆ pîlon nšon, oÙk ™pˆ ¤rmasin. œceij monogenj shme‹on toà paragenomšnou basilšwj. mÒnoj basilšwn 'Ihsoàj ™pˆ pîlon ™k£qisen ¢sagÁ met' eÙfhmiîn æj basileÝj e„j t¾n `Ierousal¾m e„sercÒmenoj»[5].

---

[1] Ζαχ. 9,9

[2] Οι περισσότεροι οπαδοί του Ιησού θα ήταν τα άτομα που τον συνόδευαν από τη Γαλιλαία καθώς και αυτοί που είχαν προστεθεί στη διαδρομή, μέχρι την Ιερουσαλήμ.

[3] Βλ. και Παναγόπουλος 1973,96-97 όπου τονίζεται: «Ο Ιησούς ονομάζεται «βασιλεύς»(στ.5), «υιός Δαυίδ» και «ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου»(στ.9). Εν στ.11 οι όροι ο ύτοι σχετίζονται προς τον τίτλον «προφήτης», όστις είναι ο «Ιησούς ο από Ναζαρέθ». Η ομολογία αύτη γίνεται υπό του συνοδεύοντος τον Ιησούν όχλου και των οπαδών αυτού….Η ως άνω απάντησις του όχλου προς τους Ιεροσολυμίτας περί του Ιησού προϋποθέτει, ότι ο τίτλος «προφήτης» ήτο γνωστός εις αυτούς ως μεσσιανική επαγγελία. Το ξένος και καινόν εν τοις ώσιν αυτών είναι, ότι ο αναμενόμενος εσχατολογικός προφήτης είναι ο Ιησούς ο από Ναζαρέθ, όστις εισέρχεται υπό τας ιαχάς των κατοίκων εις την πόλιν του βασιλεως Δαυίδ. Εις την προκειμένην περίπτωσιν ο τίτλος «προφήτης» αποδίδεται εις τον Ιησούν επί τη βάσει της ζώσης εν τη εποχή εκείνη παραδόσεως περί του εσχατολογικού προφήτου. Είναι φανερόν ότι εν τη ως άνω συναφεία οι τίτλοι «βασιλεύς», «ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου» και κυρίως «Υιός Δαυίδ» χρησιμοποιούνται ως ταυτόσημοι προς τον τίτλον «προφήτης». Συνεπώς ο Ιησούς θεωρείται υπό του όχλου ως απόγονος εκ του σπέρματος Δαυίδ, όστις εισέρχεται εις την βασιλίδα πόλιν δια να επανασυστήσει την βασιλείαν αυτού και να ηγηθή ως βασιλεύς του καινού θεοκρατικού λαού»

[4] Βλ. για παράδειγμα το υπόμνημα στο Ματθαίο του ιερού Χρυσοστόμου. Εκτός των άλλων, κάνει και αλληγορική ερμηνεία κάποιων σημείων του επεισοδίου: « 'Entaàqa g¦r ¹ 'Ekklhs…a dhloàtai di¦ toà pèlou, kaˆ Ð laÕj Ð nšoj, Ð pot mn ¢k£qartoj, met¦ d tÕ kaq…sai tÕn 'Ihsoàn kaqarÕj genÒmenoj». (PG 58,628).

[5] Κατήχηση 12,10

Ημερίδα για τον πολιτισμό της Ανατολικής Μεσογείου

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΟ ΧΩΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Οι εμπορικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο, κατά την αρχαιότητα, αποτέλεσαν τη βάση για την ανταλλαγή πνευματικών στοιχείων ανάμεσα στα πολιτιστικά μορφώματα της περιοχής.

Αυτό ήταν το βασικό συμπέρασμα της ημερίδας που οργάνωσε χτες ο Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων Κώστας Δημουλάς και το 14^ο Γυμνάσιο Λάρισας στο βιβλιοπωλείο «Παιδεία».

Στην εκδήλωση ο Κώστας Δημουλάς αναφέρθηκε στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, ενώ στη συνέχεια ο Φιλόλογος-Ερευνητής Κωνσταντίνος Πάνος έκανε λόγο για τη σχέση ανάμεσα στα Ομηρικά έπη και στον πολιτισμό που αναπτύχθηκε με κέντρο του τις Μυκήνες. Ταυτόχρονα μίλησε και για τα σημαντικότερα πνευματικά και εμπορικά κέντρα της Ανατολικής Μεσογείου.

Ακολούθησε ο Διευθυντής του 14^ου Γυμνασίου Νίκος Παύλου ο οποίος αναφέρθηκε στα κοινά πολιτισμικά στοιχεία που υπάρχουν στη γραμματεία των λαών της περιοχής. Αυτά όμως, όπως τόνισε, δεν έχουν να κάνουν με την ουσία των βασικών πνευματικών αρχών, αλλά με τη χρήση μέσων που βοηθούσαν στην παρουσίασή τους. Αυτά τα έχει ανακαλύψει η έρευνα, τα έχει ταξινομήσει και έχει διαπιστώσει κοινές ετυμολογίες λέξεων και κοινούς τρόπους περιγραφής .

Οι επαφές ανάμεσα στους πολιτισμούς που άνθησαν στο μεσογειακό χώρο κατανοούνται ευχερέστερα και από τις αρχαιολογικές ανασκαφές. Ο ομιλητής φέρνοντας ως παράδειγμα φοινικικό τόπο λατρείας στον οποίο υπήρχαν και αγαλματίδια αιγυπτιακών θεοτήτων ανέδειξε την πνευματική κινητικότητα της περιοχής κατά την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου.

Ακολούθησε συζήτηση κατά την οποία έγινε λόγος για την αξιοποίηση των στοιχείων που παρουσιάστηκαν στην ημερίδα στη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας.  Τέλος ο Διευθυντής του 14^ου Γυμνασίου έκανε λόγο για το Ψηφιακό Σχολείο και παρουσίασε συγκεκριμένους τρόπους διδασκαλίας με τη χρήση των Τεχνολογιών Πληροφορίας Επικοινωνίας.

Η διδασκαλία για τη δημιουργία του κόσμου στη Δυτεροβάθμια Εκπαίδευση

Νίκος Παύλου

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (Α΄Μέρος)

Υπάρχει χώρος στο σύγχρονο σχολείο για ταυτόχρονη διδασκαλία της στίχων της Βίβλου για τη Δημιουργία και της θεωρίας του Δαρβίνου; Πολλοί ίσως να απαντούσαν ναι, ακόμη όμως περισσότεροι μάλλον θα έλεγαν όχι. Όπως είναι γνωστό η διδασκαλία για τη δημιουργία του κόσμου έχει ως πηγή της τους στίχους Γεν. 1,1-2,4 της Παλαιάς Διαθήκης. Σε αυτούς ο Θεός δημιουργεί τον ουρανό και τη γη, το φως, το στερέωμα, τη στεριά και τη θάλασσα, τον κόσμο των φυτών, τα ουράνια σώματα, τα ζώα της θάλασσας και της στεριάς και τέλος τον άνθρωπο. Η αφήγηση ολοκληρώνεται με καταγραφές που αφορούν την αποστολή και τα προνόμια του ανθρώπου καθώς και με επισημάνσεις για την αξία της έβδομης ημέρας της δημιουργίας.

Οι παλαιοδιαθηκικοί στίχοι που αναφέρονται στη Δημιουργία αποτελούν βασικό μέρος του Αναλυτικού Προγράμματος του μαθήματος των Θρησκευτικών. Ειδικά για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση η δημιουργία περιλαμβάνεται σε ενότητες των σχολικών εγχειριδίων της Α΄ Γυμνασίου και της Β΄Λυκείου.  Στην Α΄ Γυμνασίου διδάσκεται στο πλαίσιο της παρουσίασης των περιεχομένων της Παλαιάς Διαθήκης και στη Β΄Λυκείου αποτελεί μέρος της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας που περιλαμβάνεται στην ύλη του μαθήματος.

Είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται για μία εύκολη παρουσίαση.  Η ενημέρωση του διδάσκοντα για τις επιστημονικές, παιδαγωγικές κ.α. παραμέτρους που σχετίζονται με το θέμα θα τον βοηθήσει κατά τη διδασκαλία του, όπως και η διαχείριση που θα κάνει στο διδακτικό χρόνο. Ταυτόχρονα πρέπει να σκεφτεί απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα, σαν τα παρακάτω:

1.      Γιατί πρέπει να διδάσκονται οι μαθητές την παλαιοδιαθηκική αντίληψη για τη Δημιουργία του κόσμου; Πως θα εξυπηρετηθεί από αυτή ο στόχος της εκπαίδευσης που είναι να δώσει στην κοινωνία ολοκληρωμένες προσωπικότητες;

2.      Τι πρέπει να διδαχτούν οι μαθητές από την αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης για τη Δημιουργίας; Θα παρουσιαστεί όλο το σχετικό κείμενο; Θα γίνει λόγος για τις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για την κατανόησή του (π.χ. ποια είναι η πηγή προέλευσής του, ποιο ήταν το κοσμοείδωλο που χρησιμοποίησαν οι συντάκτες του); Θα αναφερθούν άλλες σχετικές παραδόσεις, και αν ναι ποιες;

3.      Με ποιον τρόπο θα διδαχτεί η Δημιουργία; Θα γίνει η διαθεματική προσέγγιση του θέματος; Πως πρέπει να προετοιμαστεί ο θεολόγος καθηγητής για να μπορέσει να εξηγήσει στους μαθητές του με απλό (και σωστό) τρόπο αντιλήψεις κι θεωρίες, οι οποίες θεωρούνται πως αντιπαρατίθενται στη διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης για το θέμα;  Πως θα κάνει ο καθηγητής ελκυστικό το μάθημά του, ώστε τα βασικά του σημεία να παραμείνουν στους μαθητές του και να αποτελέσουν κατόπιν εργαλεία που θα τους χρησιμεύσουν στη μετέπειτα ζωή τους;

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να δοθεί μία πειστική απάντηση για να τεκμηριωθεί σήμερα, που τίποτα πλέον δε θεωρείται αυτονόητο, ο ουσιαστικός λόγος που θα πείθει για την αναγκαιότητα της γνώσης των σχετικών στίχων της Παλαιάς Διαθήκης. Σε διαφορετική περίπτωση η ενότητα απλά θα «διδάσκεται», αφού θα είναι ενταγμένη σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα Θρησκευτικών για το οποίο υπάρχουν ενστάσεις, ακόμη και για τις ώρες της διδασκαλίας του

---

"Κυάμων απέχεσθαι!"

Η πυθαγόρεια συμβουλή είναι γνωστή σε όλους. Οι προσπάθειες ερμηνείας  πολλές! Χαρακτηριστική είναι αυτή που συνδέει την κατανάλωση κυάμων με αισθήσεις και παραισθήσεις! Τη δέχεστε; Μάλλον δεν έχει και πολύ σημασία, αν σκεφτούμε πως τα ταπεινά κουκιά, πέρα από την ομορφιά που βγάζουν,  αποτελούν έδεσμα εκλεκτό για εκλεκτούς (και όχι μόνο) φίλους και "φίλους"!

Οι Top5 Αρχαιολογικές εμπειρίες από την Ιερουσαλήμ

Η Ιερουσαλήμ είναι μία πόλη κατεξοχήν "θεολογική". Διαβάστε από την The Jerusalem Post πατώντας εδώ το Top5 των αρχαιολογικών εμπειριών!

ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ»

Πoιοι  ήταν οι Ανατολικοί λαοί; Ποια ήταν η συμβολή τους στον πολιτισμό; Πώς γίνονταν οι πολιτιστικές ανταλλαγές την εποχή του Χαλκού; Υπάρχει σχέση μεταξύ της Βίβλου και των Ομηρικών Επών; Η αρχαιολογία μπορεί να βοηθήσει στην ερμηνεία των Ομηρικών Επών και της Βίβλου; Υπάρχει πραγματική σχέση μεταξύ του Μυκηναϊκού πολιτισμού και των Ομηρικών Επών;  Είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα απαντηθούν στην ημερίδα που οργανώνει ο Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων Κώστας Δημουλάς και ο Διευθυντής του 14^ου Γυμνασίου Λάρισας Νίκος Παύλου με θέμα «Διαδρομές στην Αρχαία Ιστορία».

Ομιλητές είναι οι Νίκος Παύλου με θέμα «Οι Ανατολικοί λαοί και η σχέση τους με τα παράλια του Αιγαίου», Κώστας Πάνος, Φιλόλογος - Ερευνητής του 14^ου Γυμνασίου Λάρισας με θέμα «Όμηρος και Μυκήνες» και Σοφία Κανταράκη, Φιλόλογος του 3^ου Γυμνασίου Βόλου με θέμα «Διαδραστικές διαδρομές στην Αρχαία Ιστορία». Θα ανοίξει και θα κλείσει την εκδήλωση ο Κώστας Δημουλάς με τον συσχηματισμό της ιστορικής γνώσης σε μνήμη. 

 Η ημερίδα αφορά τους Φιλολόγους των Σχολείων που ανήκουν στη δικαιοδοσία του Κώστα Δημουλά, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο. Θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 5 Απριλίου 2012, στο Βιβλιοπωλείο ΠΑΙΔΕΙΑ (Μ. Αλεξάνδρου 6  στις 12.00 π.μ.). Σε όλους τους παρευρισκόμενους θα δοθούν αναμνηστικά διπλώματα παρακολούθησης και ενεργού συμμετοχής, βιβλιογραφία και σχετικό υλικό.

Από το Γραφείο Σχολικών Συμβούλων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νομού Λάρισας.

Τι είναι ομορφιά....

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου! (Κ.Π.Καβάφης)

Το Νέο Λύκειο

Διαβάστε στην online έκδοση του ΒΗΜΑΤΟΣ πατώντας  εδώ.  
Μελετώντας  το εξαιρετικό ρεπορτάζ της κας Μάρνυ Παπαματθαίου διαπιστώνουμε τα εξής:


Οι εξετάσεις για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμιας Εκπαίδευση εξακολουθούν να αποτελούν το κέντρο του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Φαίνεται δηλαδή να ισχύει και σήμερα ο λόγος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά (από το βιβλίο του "Εξάρτηση και Αναπαραγωγή) πως η παιδεία εξακολουθεί να αποτελεί κοινωνικό εφαλτήριο. Αυτό σημαίνει πως δύσκολα θα βρεθεί ελληνική οικογένεια που θα διανοηθεί να αφήσει (συνειδητά) τους γόνους της, έξω από το σύστημα παροχής γνώσεων από ένα ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Όλοι οι μαθητές θα διδάσκονται μαθήματα κορμού γνώσεων! Παράλληλα θα υπάρχει διδασκαλία εμβάθυνσης μαθημάτων στην κατεύθυνση που τους ενδιαφέρει.


 [παρατήρηση "Θεολόγων του μαυροπίνακα": Θα αποτελούσε σημαντικό βήμα η εμβάθυνση να επεκτείνονταν και σε  μαθήματα, όπως τα Θρησκευτικά -χωρίς να υπάρχει καμία συντεχνιακή διάθεση γράφεται αυτό! Θα ήταν ενδιαφέρον - έστω και στο πλαίσιο των "ζωνών πολιτισμού" - να δίνονταν εξειδικευμένες γνώσεις για αντικείμενα που συνδέονται άμεσα με τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπως είναι ο θρησκευτικός εγγραμματισμός (από το εγγράμματος. Για την ερμηνεία του βλ. λεξικό Μπαμπινιώτη, έκδοση 1998, σ. 546.). Τέλος όλοι αντιλαμβανόμαστε  τη σημασία ενός σύγχρονου πρόγράμματος σπουδών για τα Θρησκευτικά !]. 

«Θεολογικές Σπουδές και Οικουμένη»,

Ένα πολύ ενδιαφέρον συνέδριο και ένα καταπληκτικό ρεπορτάζ  γι' αυτό,  στο Amen.gr . Δείτε το οπωσδήποτε, για να θυμηθούμε -επιτέλους- τι σημαίνει Θεολογία,  και γιατί αξίζει που είμαστε θεολόγοι! (στη φωτό ο Καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, που η εισήγησή του με τίτλο "Η Οικουμενικότητα της Βίβλου ως πρόκληση για τις βιβλικές σπουδές στα Πανεπιστήμια σήμερα" φαίνεται πως ανοίγει, για μία ακόμη φορά, δρόμους στη θεολογική σκέψη).  

Υπουργός Παιδείας: Βαθιά πίστη και προσήλωση στην Ορθοδοξία

Διαβάστε ρεπορτάζ στο σημερινό ΕΘΝΟΣ πατώντας εδώ

Θάνος Λίποβατς: "Η απατηλή σαγήνη και η διαβρωτική βία του κακού "

Επειδή πολύς λόγος γίνεται γι' αυτό το βιβλίο,  διαβάστε το μόνοι σας (οπωσδήποτε)  και βγάλτε συμπεράσματα. Για κάποιες πληροφορίες πατήστε εδώ και εδώ

"Ο χαρακτήρ των πρώτων κατά της Εκκλησίας διωγμών και η περί των χριστιανών αλληλογραφία του Πλινίου μετά του αυτοκράτορος Τραϊανού"

Έτσι, για να θυμηθούμε τι μας έκανε υπερήφανους που σπουδάζαμε θεολογία, και να κατανοήσουμε, για μία ακόμη φορά, πως  θεολογική επιστήμη σημαίνει έρευνα (το αυτονόητο δηλαδή), ας δούμε ένα κείμενο  του μεγαλύτερου Έλληνα  βιβλικού θεολόγου του 20ου αι. πατώντας εδώ !